Vinylverhalen: Een langverwachte reünie

Afgelopen zomer kreeg ik een telefoontje van een man die vroeg of ik hem nog herkende. De stem klonk me niet meteen bekend in de oren. Op dat moment begint je brein een ganse zoektocht te maken doorheen je herinneringen, op zoek naar een aanknopingspunt. Dat kwam er helaas niet. Ik zei dat ik hem moest teleurstellen, ik herkende zijn stem niet. Toen werd het echt gênant. Erg enthousiast zei hij zijn naam. Maar zelfs toen bleef mijn geheugen hem staalhard negeren. “Het is zeker dertig jaar geleden dat we elkaar nog gezien hebben.” Die laatste zin stelde me enigszins gerust. Ik vond het al niet meer zo erg dat ik hem niet herkende. Het zou pijnlijker geweest zijn als het een collega op het werk was waarmee ik gisteren nog aan de koffieautomaat stond. Mijn geheugen begon de ganse jaren ’90 in detail te scannen, nog steeds op zoek naar een aanknopingspunt. Maar zijn naam en zijn stem deden nog steeds geen belletje rinkelen. Mogelijks wat teleurgesteld liet de man me weten dat we destijds samen in een coverbandje speelden. Hij op keyboard, ik als gitarist. Toen klaarde de chaos in mijn hoofd op. Al vroeg ik me meteen af waarom hij me belde. Toch niet voor een reünie?
“Ik ben alle leden van ons bandje aan het contacteren. Zou het niet leuk zijn om nog eens een keertje af te spreken? Je bent de laatste die ik nog moest contacteren, en al de rest heeft al ‘Ja’ gezegd.” Ik stamelde even. “Een keertje afspreken? Je bedoelt samen een pintje drinken?” De man bleef enthousiast. “Ja, gewoon een pintje drinken. Een klein hapje daarbij. Herinneringen ophalen. Je mag ook altijd je gitaar meebrengen. Samen nog eens wat jammen. Zeg, dat waren nog eens tijden hé. Weet je nog? Het is trouwens precies dertig jaar geleden dat wij die cd opgenomen hebben. Dat moeten we toch vieren hé?” Opnieuw ging mijn geheugen op zoek naar een moment waarop we in een vermoedelijk kleine studio een opname voor een cd hadden gemaakt. Dit keer vond ik wel een aanknopingspunt. “Ja, ja, een cd”, zei ik. “Amai, dat is lang geleden.” Hij bleef als een waterval herinneringen ophalen. Ik sloot het gesprek af en zei dat ik heel graag nog eens wou afspreken om een pintje te drinken.
Vorige maand was het, vele WhatsAppjes later, dan zover. De ganse band opnieuw samen. Iedereen zijn instrument bij. Zelfs de befaamde cd was van de partij. “Iemand zin om te jammen?” De keyboard-man had duidelijk nog niets van zijn enthousiasme verloren. Als we hem niet hadden ingetoomd, hij zou opnieuw T-shirts laten drukken hebben en tickets beginnen te verkopen voor een reünie-optreden waar hij zo van droomde. Maar bij het eerste nummer ging het al mis. Het duurde ongeveer tien minuten alvorens we het eens waren in welke toonaard we dit nummer normaal speelden. Heel veel gelachen die avond, lekker gegeten en gedronken, maar de reünie zal nog niet voor morgen zijn. Ik hou jullie op de hoogte.