Vinylverhalen: Een flinke meevaller op een doordeweekse dinsdagavond

Er was eens een Amerikaan, een Canadees en een Ier… Het zou de perfecte intro kunnen zijn voor een geweldige cliché-mop. Maar dat is hier niet het geval. Dit drietal stond enkele weken geleden op het podium van Capitole Gent, samen met nog enkele andere nationaliteiten. En ik was daar ook. Niet op het podium weliswaar maar op één van de stoeltjes van rij tien. Perfect zicht. Ongeveer een halfjaar geleden kreeg ik een enthousiast telefoontje van een collega-muziekliefhebber die me trachtte te overtuigen om op een dinsdagavond mee naar Gent te rijden voor een optreden van een coverband. Ik was niet erg enthousiast. “Een dinsdagavond? Liever niet, ik ben geen twintig jaar meer. Dat moet ik de ganse week uitzweten. Naar Gent? Ben je gek. Ik zal eens even naar Gent rijden om dan een stuk in de nacht thuis te komen. Ik denk het niet. Een coverband? Je meent het. Op elke pensenkermis staat er wel ergens een coverband.” Dus afgelopen maand reden wij met z’n tweetjes naar Gent, op een dinsdagavond, voor een coverband.
Drie uren later reed ik met een gigantisch voldaan gevoel terug huiswaarts. Het was inderdaad een heel eind na middernacht alvorens ik thuis was, na een veel te lange autorit. En die woensdag gaat niet de geschiedenis in als mijn meest productieve dag ooit. Maar wat een optreden was me dat. Wat ben ik blij met de overtuigingskracht van mijn collega. Ik heb me geen minuut verveeld. Het optreden was trouwens van The Classic Rock Show. Een allegaartje van nationaliteiten maar wat een talenten. Zowel muzikaal als vocaal was het fan-tas-tisch! Een zanger die met sprekend gemak ‘Thunderstruck’ voor zijn rekening neemt, afgewisseld met het heerlijke ‘Bat Out of Hell’ van Meat Loaf. Een zangeres die me even deed geloven dat Stevie Nicks van Fleetwood Mac op het podium stond. Een gitarist die op de jonge Ron Wood leek en met zo’n sprekend gemak alle solo’s meesterlijk uit zijn gitaar haalde. Je zou er bijna boos op worden omdat hij het zo gemakkelijk doet lijken. Een basgitarist die de jongere broer van Angus Young van AC/DC leek te zijn. Wat een energie. En dan was er nog een wonderboy-gitarist. God ja, ik weet niet of ik op één avond al zo’n arsenaal aan gitaren heb kunnen bewonderen.
The Classic Rock Show toert ondertussen al vele jaren de wereld rond. Ze spelen om die reden ook niet meer de aller-allerbekendste hits maar ze hebben natuurlijk een gigantisch arsenaal aan muziek om uit te kiezen. En dat deden ze ook. Met bijvoorbeeld een mooie ode aan de vorig jaar overleden Ozzy Osbourne. Die allerbekendste hit kwam er wel als eerste bisnummer waarbij de voltallige band plaatsnam voor de drums en ‘Bohemian Rhapsody’ inzette. Ik zie het nog niet te veel coverbands doen. Dit optreden zou ongetwijfeld weinig indruk maken op mijn kinderen die het zouden fileren als oudemannenmuziek. Dat was het ook, en dat was ook aan het publiek te zien. Lang geleden dat ik nog eens de jongste van de hoop was op een optreden. Al zou je het op die woensdagochtend niet gezegd hebben.