Een fiets vol Limburgse Maasduinen

Herinner je je die mooie dagen in oktober wanneer de temperaturen boven de 20 graden gingen? Toen begon het dermate te kriebelen dat ik mijn fiets op de fietsendrager van de auto zette, mijn wandelschoenen in de koffer gooide en de GPS instelde met bestemming Well. Inderdaad, voordien ook nog nooit van gehoord. Ware het niet dat daar een bezoekerscentrum over De Maasduinen is. En zo’n bezoekerscentrum is natuurlijk altijd een goede plek om je te oriënteren en informeren.

LANGSTE RIVIERGORDEL
Het Nationaal Park De Maasduinen is bij ons niet zo bekend als andere Nederlandse nationale parken zoals De Hoge Veluwe, De Biesbosch of De Peel, maar laat dat nu net de reden zijn waarom dit al langer op mijn lijstje met te ontdekken plekken staat.
“De Maasduinen vormen de langste riviergordel van Nederland. Een uniek gebied dat in duizenden jaren ontstaan is door een samenspel van water, wind en de mens. Van Mook tot in Venlo geniet je van prachtige bossen en heide, gesitueerd op langgerekte paraboolduinen tussen de Maas en de Duitse grens”, lees ik op een infopaneel in het bezoekerscentrum in Well. Op andere infopanelen met mooie foto’s staat nog meer tekst te lezen en verschillende soorten stenen tonen wat de ondergrond hier allemaal te bieden heeft. Verder snuister ik door de toeristische folders in de rekken, maar een mens om iets te vragen bespeur ik niet. Een bord met de verschillende soorten Limburgse vlaai lokt me binnen in het horecagedeelte en op terras met uitzicht over het Reindersmeer bestel ik de versie met kersen.

OUDE SLUIS
Pas wanneer ik weer buitenstap op weg naar mijn fiets, merk ik de bijzondere constructie van het gebouw. Het staat niet, maar hangt in de oude sluis die het Reindersmeer met het Leukermeer verbindt. Dat Reindersmeer vergezelt me tijdens de eerste kilometers van mijn fietstocht. Het meer is 130 hectare groot en in de vorige eeuw ontstaan door zandwinningen voor de betonindustrie. Nu speelt natuur de hoofdrol. De oevers zijn begroeid met heide, gras, mossen en andere planten. Fietsen doe je hier over een onverhard pad door de bomen dat grotendeels de oevers van het meer volgt. Ondanks het mooie weer is het erg rustig fietsen. Dat het een weekdag is, speelt wellicht in mijn voordeel.
Op voorhand heb ik een route uitgezet via de fietsknooppunten en de bordjes zijn prima te volgen. Kilometers fiets ik door of langs het bos. Bij een duinheuvel hou ik halt en klim naar boven. Ja hoor, dit is echt wel een duin. Het gele zand schittert in de zon. Wat verder lonkt bij Hoeve De Maasduinen een eerste terras, maar ik weersta de lokroep wegens wat vroeg op de route.

HET WATER IS WEG
Het Heerenven staat op de kaart ingekleurd in het blauw, maar water is hier niet te bespeuren. De superdroge zomer laat ook hier duidelijke sporen na. Water heeft plaatsgemaakt voor een dorre, uitgedroogde vlakte. Om voorbijgangers een blik te gunnen over het ven, is een uitkijkplatform gebouwd. Voor de zekerheid beklim ik het, maar mijn eerdere bevindingen worden alleen maar bevestigd: het ven is volledig opgedroogd.

LIMBURGS LANDSCHAP
Op barelen en borden zie ik talloze keren de naam ‘Limburgs Landschap’ geschilderd. Het blijkt een van de partners te zijn die hier samenwerken om het gebied te beheren. De stichting heeft ruim 9.000 waardevolle landschappen in beheer, verdeeld over zo’n 90 natuurgebieden, zal ik onderweg ergens lezen.
Al een hele tijd fiets ik vlakbij de Duitse grens. Op hun reclameborden voor de deur prijzen winkels ook hun waren in het Duits aan en een boer maakt reclame met ‘Kartoffeln + Eier’ om zijn aardappelen en eieren aan de (Duitse) man te brengen.

BEDEVAARTSOORD
Die Duitse grens fiets ik over voor een ommetje langs Kevelaer, een van de belangrijkste bedevaartplaatsen van Duitsland. Duizenden bedevaarders en toeristen bezoeken jaarlijks dit stadje. Ik parkeer mijn fiets onder de bomen van de Kapellenplatz en wandel tot de Gnadenkapelle. De kapel werd gebouwd rond een beeld van Maria die volgens de overlevering in 1642 aan een handelaar verscheen. Op de banken buiten zitten gelovigen in gedachten verzonken. Bij de kaarsenkapel brand ik een kaarsje, zoals dat al vele anderen de voorbije dagen deden want er flikkeren vele vlammetjes. Bij hetzelfde plein ligt de Marienbasilika, een basiliek met een opvallend kleurrijk interieur, grote muurschilderingen en overal glasramen. Het geheel doet me sterk aan Scherpenheuvel denken, maar dan in het veelvoud.

KASTEELTUINEN
De fiets lonkt en mijn volgende halte is Arcen. Het Nederlandse stadje aan de Maas is bekend om twee publiekstrekkers. Bij het binnenrijden passeer ik de eerste, de Kasteeltuinen van Arcen. Grote parkings verraden dat ze hier veel bezoekers aan kunnen. Dat moet ook wel wanneer je je presenteert als het meest veelzijdige bloemen- en plantenpark van Europa. Hoewel het al oktober is, is er veel beweging rond het 17de eeuwse kasteel met zijn meer dan vijftien thematuinen. Ik stal mijn fiets in de al even imposante fietsenparking en wandel de loopbrug over en de kasteelpoort onderdoor. ‘Let op/Achtung: Vallende kastanjes/Fallende Kastanien’ waarschuwt in twee talen een bord onder een indrukwekkende boom.
Verder dan een metalen hek kom ik niet. Er moet toegang worden betaald en die bedraagt meer dan 20 euro. Dat vind ik wat veel voor de korte tijd die ik ter beschikking heb. Vanop het binnenplein krijg je toch een eerste indruk en die is alvast veelbelovend. Daar komen we eens voor terug.

HERTOG JAN
In het centrum van Arcen zitten de terrasjes goed vol. Gelukkig is er nog een tafeltje vrij bij restaurant Sjef voor een late lunch en alvast een biertje uit de buurt. Want nog geen twee kilometer verder ligt brouwerij Hertog Jan, de tweede topper van Arcen. Bij het naderen waait de geur van mout me tegemoet. Tegenover de brouwerij wordt alles in gereedheid gebracht voor een Oktoberfest, waar wellicht grote pinten bier en schlagermuziek aan te pas zullen komen. De grote tent staat er al. De overige benodigdheden worden nog aangevoerd.

KOFFIE MET IJS
Ter hoogte van Well kom ik weer bij de Maas. Je kunt trouwens niet missen, want de naam van het dorp staat in grote letters op de oever. Maar wel in spiegelschrift. Snap het niet helemaal. De zon is stilaan aan het zakken maar geeft nog altijd voldoende warmte voor een terrasje. Tegenover de Vituskapel bij het water baat Veronique een gelijknamige ijsjeszaak uit. Ik zet me in de zon en bestel een bolletje stracciatella, want die heeft grote stukken chocolade zag ik in de toog. En een koffie. Samen met de koffie krijg ik via een houder op het schoteltje een minihoorntje met een minibolletje ijs. Spontaan moet ik glimlachen. Nog een extra verrassing, boven op de vele andere verrassingen die deze regio te bieden heeft.
Een dag later trek ik mijn wandelschoenen aan, want vanuit het bezoekerscentrum van De Maasduinen vertrekken ook mooie wandelingen, zo vertelde een folder die ik de dag voordien had meegenomen. 8 kilometer later kan ik dat alleen maar bevestigen.

MEER INFO
www.visitnoordlimburg.nl

Foto’s: Paul Huysmans