Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

John Leo: de impact van een televisieprogramma

GEEL — John Leo (67), de winnaar van de eerste editie van The Voice Senior, toerde deze zomer zowat het hele Vlaamse land af om mensen met zijn stemgeluid te entertainen. Sinds enkele weken ligt zijn nieuwe cd ‘Nooit te laat’ bij de betere platenboer. En zo beleeft de Gelenaar eindelijk het leven waar hij altijd van droomde. “Ik ben heel tevreden, al mocht het ook twintig jaar eerder al gelukt zijn, hoor.”

Gelenaar John Leo staat sinds hij The Voice Senior op VTM won helemaal in the spotlights. Nochtans treedt hij al veel langer op. Zo begeleidde hij met zijn eigen band onder meer Freddy Breck, Lee Towers, Rob de Nijs, Dennie Christian, The Platters en Marc Dex. Om er maar enkele te noemen. Veel van die artiesten die hij vroeger begeleidde staan voortaan broederlijk naast hem op de affiche. “Ik ben enorm blij met het succes, maar ik vind het wel jammer dat het niet twintig jaar eerder is gelukt”, steekt John van wal. “Soms denk ik wel eens: toen was het toch ook al goed wat wij deden. Ik heb 50 jaar getracht om platen te maken en op televisie te komen. Maar dat is nu pas echt gelukt. Zo’n televisieprogramma als The Voice Senior maakt je echt. Die impact is enorm.”

Het was één van de artiesten die je vroeger begeleidde, Marc Dex, die je aanraadde om mee te doen aan The Voice Senior…
John Leo: “Klopt, Marc is een vriend van mij en hij zei me op een keer: ‘John, ze zijn bezig met The Voice voor senioren. Zou jij daar niet aan meedoen? Dat is niet zomaar een wedstrijd. En jij kan dat!’ Ik vroeg hem: ‘En wat als ik op mijn bek ga?’ ‘Dan is daar nog niks mee verloren’, antwoordde hij. Ik heb nog even getwijfeld, maar hij heeft me uiteindelijk kunnen overtuigen.”

Een uitstekend idee, achteraf bekeken.
“Absoluut. Al was ik er zeker niet gerust in hoor. Ik dacht nooit dat ik kon winnen. Het viel mij meteen op dat het niveau heel erg hoog lag.”

Een volle mailbox

Heb je nog contact met Walter Grootaers, jouw coach?
“Af en toe ja. Ik heb ‘m mijn cd doorgestuurd, meteen toen hij klaar was. En hij is één van die mensen die van mij nog een etentje te goed heeft. Net als Marc Dex uiteraard. Al gaan we dan wel best naar een plaats waar we afgezonderd kunnen zitten. Anders gaan we zo vaak op de foto moeten dat onze biefstuk koud zal zijn.” (lacht)

Word je zo vaak herkend op straat?
“Altijd en overal. Echt overal. Zelfs op een marktje in de Ardennen of in Brussel word ik regelmatig op de schouders getikt of aangesproken. Als ik met mijn hond ga wandelen, stopt er af en toe een auto om te vragen of ik ‘die winnaar van The Voice’ ben. Je ziet ook vaak mensen wijzen en tegen elkaar fluisteren: ‘Dat is ‘m!’ Soms kan ik het dan niet laten om te zeggen: ‘Ja, je hebt gelijk.’ Ik vind dat allemaal niet erg. Het hoort erbij.”

Begint het al te minderen, nu The Voice Senior verder en verder achter ons ligt?
“Nee, ik dacht ook dat het zou minderen, maar dat is niet het geval. Misschien dat MENT TV er voor iets tussen zit, daar kom ik nog regelmatig op. Ik kan perfect zien wanneer ik op tv ben geweest. Dan zit mijn mailbox meteen vol.” (lacht)

Je trekt al je hele volwassen leven rond om op te treden, ben je dat artiestenleven nog niet beu?
“Nee, naar de optredens rijden is natuurlijk het lastigst. De veertig minuten dat ik op het podium sta, dat is het leuke gedeelte. En vaak ook het eenvoudige. Gelukkig ben ik een autofreak en rijd ik heel graag met de wagen. Al moet ik helaas af en toe de blauwe vlaggetjes (flitsboetes, nvdr.) erbij nemen. Ook op dat vlak ben ik een echte autofreak, vrees ik.”

Zit je dan ook vaak aan je eigen auto te sleutelen?
“Absoluut! Ik heb nog acht jaar bij Jaguar gewerkt. En nu heb ik een Mercedes en een ‘Chevy Van’ van zo’n twintig jaar oud. Daar rij ik normaal gezien mee naar de optredens. Het is een beetje mijn droom om die nog helemaal op te maken en er een echte blitse auto van te maken. Ik zoek zelfs nog mensen die mij kunnen helpen met de lak. Dan kan ik binnenkort helemaal in stijl aankomen bij mijn optredens.” (lacht)

Zonder kleren aan

Wat zijn de leukste momenten die je al beleefd hebt, sinds jij The Voice Senior bent?
(zonder te twijfelen) “Het schlagerfestival! Dat is echt de kers op de taart van mijn carrière! Iets om nooit meer te vergeten. Twee keer in Hasselt voor 18.000 man optreden, duizenden flikkerlichtjes en sjaaltjes. Ik zette ‘De Clown’ in en het leek wel alsof echt iedereen mee zong. Dan raast de adrenaline door je lijf. Je moet daar na één liedje telkens onmiddellijk van het podium. Dat is wel raar, want normaal begin je dan pas. Echt fenomenaal leuk om te doen.”

En wat zijn de meest memorabele optredens van voordien?
“De meest memorabele? We hebben eens op een grote boot gespeeld met een Amerikaanse zangeres. Of in Ahoy in Rotterdam voor het goede doel. En we hebben ook eens een heel bijzonder optreden gedaan. We waren ergens geboekt in Nederland niet ver van Venlo. We komen daar aan, kleden ons om en stappen op het podium, het was in een tent. Daar was geen publiek, helemaal niemand. De eigenaar zei dat we even moesten stoppen. Hij zette een plaatje op en ineens kwamen ze uit alle hoeken en kanten die tent binnen… Zonder kleren aan! Bleek dat ze ons geboekt hadden in een parenclub. Wij hebben daar ons optreden afgewerkt, maar ik heb daar zelfs geen cola gedronken. En even voor de duidelijkheid… Wij hadden wél gewoon onze kleren aan. Een schoon kostuum met das en al! (lacht) Het zijn optreden die je je blijft herinneren. Ik heb achteraf wel gezegd dat ze ons niet meer in parenclubs moesten zetten. Al waren de muzikanten niet allemaal akkoord. Eén van hen zei nog: ‘Allé John, dat was de enige nacht waarbij ik mijn vrouw ’s nachts wakker heb gemaakt’.” (lacht)

Je hebt enkele jaren geleden al een eigen cd uitgebracht, nog voor er sprake was van The Voice Senior en de cd-deal die daaraan vast hangt.
“Klopt, die heb ik heel low budget gemaakt. Eigenlijk liep de verkoop niet zo vlot, maar sinds The Voice Senior doet die het ineens ook heel erg goed. Nu de mensen mij beter kennen, gaan ze er bewust naar op zoek.”

Wat doet het met een mens, voor de eerste keer zijn eigen cd in handen hebben?
“Dat is formidabel! Ik weet nog dat ik de eerste cd opzette en dat ik echt de tranen in mijn ogen kreeg. Bij de nieuwe cd kon ik zelfs niks meer gezegd krijgen, voor mij zijn dat heel emotionele momenten. En dan wil je die cd natuurlijk aan zoveel mogelijk mensen laten horen. De eerste dagen wordt je deur platgelopen, iedereen is heel erg benieuwd. En de reacties zijn gelukkig altijd zeer positief geweest.”

Jij zingt voornamelijk in het Nederlands, een bewuste keuze?
“Zeker. Die echte Vlaamse nummers, die zijn toch formidabel. Ik bedoel dan ook écht Vlaams eh. Het ABN. Heerlijk om in te zingen. We moeten onze taal in ere houden. Het bewijs is geleverd met The Voice, er is nog zoveel talent. Maar helaas is er veel te weinig aandacht voor die echte Vlaamse muziek.”

Heel wat bekende namen wilden graag meewerken aan jouw nieuwe plaat. Hoe voelt dat?
“Dat was hartverwarmend. Helmut Lotti, John Terra, Sabien Tiels,… Ze hebben allemaal nummers geschreven. Als Will Tura belt dat hij absoluut iets wil maken voor jou, dan kan je je oren even niet goed geloven.”

Wat zijn de ambities voor de toekomst?
“Ik wil gezond blijven (John werd al geopereerd aan zijn hart, nvdr.) want dat betekent dat ik dit nog lang kan blijven doen. Ik heb altijd gezegd dat ik wil sterven met een microfoon in mijn hand. Stoppen zit er hopelijk nog lang niet in. Maar je hebt ook geluk nodig, en dat heb je niet zelf in de hand.”

Meer info
John Leo is bij ons o.m. te zien op Dessel Swingt, op zaterdag 31 augustus.
www.johnleo.be

Tekst: Bert Huysmans
Foto’s: Astrid Steurs
Locatie foto’s: Tony’s Muziekhuis en Music Vanderheyden in Geel


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*