Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Serge De Wandelaer: van afwasser tot general manager

ANTWERPEN/MOL — De Amerikaanse hotel- en resortsketen Hilton viert dit jaar zijn honderdste verjaardag. In Hilton Antwerp Old Town knalt straks de champagne ook voor general manager Serge De Wandelaer uit Mol, die het concern nu al een kwarteeuw dient. “Vandaag werk ik in Antwerpen, maar volgende week zou dat wel eens aan de andere kant van de wereld kunnen zijn.”

Serge De Wandelaer heeft als general manager van Hilton Antwerp Old Town zes productieve jaren achter de rug. “Om een voorbeeld te geven: de lobby heeft een heel andere look”, vertelt hij. “Ook de vernieuwing van brasserie Flo is een mijlpaal geworden. Samen met chef Axel Van Gils, die in het verleden in ’t Zilte heeft gewerkt, hebben we het culinaire aspect naar een hoger niveau kunnen tillen. Dat heeft ook de perceptie van de lokale bewoners veranderd. Zij komen hier regelmatig dineren, waardoor automatisch ook de hotelbezoekers blijven hangen.”

Dat klinkt allemaal behoorlijk ambitieus.
Serge De Wandelaer: “Ik ben ook ambitieus. Vanaf 2020 hopen we in een deel van het shopping center naast het hotel trouwens veertig extra kamers te kunnen realiseren.”

Ook de beroemde Belle Epoque heeft een grondige facelift gekregen. Is het vreemd dat ik de balzaal nog altijd associeer met… Sinterklaas?
“Zeker niet. Dat doen wellicht nog duizenden mensen. Voor hen blijft die zaal de speelgoedruimte van de vroegere Grand Bazar, waarin elk jaar Sinterklaas op bezoek kwam. De zaal, en niet in het minst de enorme kroonluchter die er hangt, spreekt nog altijd tot de verbeelding. Voor mij is ze dagelijkse kost geworden, maar voor wie er als kind passeerde, blijft het een memorabele herinnering.”

Wat is jóuw vroegste herinnering aan Hilton Antwerp Old Town?
“Geloof het of niet: Sinterklaas. Als kind mocht ik in de balzaal bij hem op de schoot. Ik herinner me ook nog de parking op de hoek van de Groenplaats en de roltrappen in de Grand Bazar. In die tijd waren zo’n trappen nog indrukwekkend. Op het gelijkvloers stonden échte auto’s die te koop werden aangeboden. Dat maakte destijds allemaal indruk op mij.”

Tel Aviv

Intussen sta je als general manager al zes jaar aan het hoofd van Hilton Antwerp Old Town. Was daar lotsbestemming mee gemoeid?
“Zo zou je het kunnen noemen. In 1992 ben ik afgestudeerd aan de Antwerpse hotelmanagement school Piva. Dankzij een actie van een lokale krant kon ik na mijn studies voor 25 Belgische frank, nu zo’n 50 eurocent, met de boot de oversteek maken naar Engeland. Ik kon er aan de slag in de Hilton on Park Lane in Londen. Die kans heb ik gegrepen. Op dat ogenblik waren er in Hilton Antwerp Old Town volop verbouwingen aan de gang voor de grote opening op 6 september 1993. Net voor mijn vertrek liep ik met mijn moeder over de Groenplaats en zei ik nog: dit hotel wil ik ooit beheren. Zoveel jaar later doe ik dat effectief. Of dat lotsbestemming was? Mogelijk wel, ja.”

Wat werd er tijdens die internationale stage in Londen van jou verwacht?
“Ik stond aan de vaat. Ik ben onderaan de ladder begonnen, zeg maar. Ik arriveerde er net na de Golfoorlog. De gevolgen lieten zich voelen. Toen ik er toekwam, zag ik dat veel mensen in de nasleep van die oorlog moesten vertrekken.”

De rest van jouw parcours binnen het Hiltonconcern leest als een avonturenroman. Wat volgde na Londen?
“Tel Aviv in Israël. Dat land heeft mij enorm verrast. Ik werkte er aan de zijde van joden, orthodoxe Russen, katholieken én moslims. Voor mij was dat een eyeopener. Anderzijds voelde ik ook de enorme spanning tussen de verschillende groepen als er op politiek vlak iets gebeurde. Na Israël volgden Adelaide en Sydney in Australië. Ik heb er kunnen meewerken aan de organisatie van de Tour Down Under. Toen was dat evenement nog onbekend, nu is het wereldwijd één van de meest toonaangevende sportinitiatieven. Van Australië ging het opnieuw richting Tel Aviv, vervolgens Athene en tenslotte Antwerpen, waar ik werd aangesteld als general manager.”

Krijg je binnen die functie niet vaak af te rekenen met veeleisende klanten?
“Dat gebeurt wel eens. Arabieren zijn de meest veeleisende klanten die ik tot dusver heb gehad. In Londen reserveerde iemand ooit twee complete verdiepingen, een helikopter en twaalf limousines. Ook echt gebeurd: een moslim die aan het einde van de ramadan, in het holst van de nacht, plots vijfentwintig kreeften bestelde. Maar ook dan geldt het spreekwoord: de klant is koning.”

Van afwasser tot general manager, il faut le faire.
“Mij hoor je inderdaad niet klagen. Na jaren van hard labeur een positie binnen het management krijgen, dat is ronduit geweldig.”

Gewoon Serge

Wat doet een general manager zoal?
“Hij staat in contact met zowat iedereen in het hotel, zowel het personeel als de gasten. Voor alle duidelijkheid: dat doe ik niet als de opperbaas die ook zo aangesproken wil worden, maar gewoon als Serge. Sir, die aanspreking wordt hier niet gebruikt. Hilton hanteert een first name-policy.”

Op de website van Hilton staat de vacature van general manager in Schiphol vacant? Begint het bij jou dan niet te kriebelen?
“Ja, soms kriebelt het. Schiphol zou mij kunnen interesseren, maar aangezien het hotel al volledig werd verbouwd, kan ik er mijn creatieve ei niet meer kwijt. Ik hou van hotelbeheer, maar combineer dat aspect graag met innovatie en dynamisch ondernemerschap. Ik hou van de beide.”

Stel: ik ben geïnteresseerd. Welke kaarten moet ik dan kunnen voorleggen?
“Je moet een passie hebben voor het vak, economisch inzicht en algemene kennis. De ene dag moet je zorgen dat de boekhouding klopt, de andere loopt er wat fout met de tapijten en moet je ook dat kunnen oplossen. Voor mij is dat inmiddels routine geworden.”

Zegt hij bescheiden.
“Kempenaars staan nu eenmaal bekend voor hun nuchterheid. Ik ben niet iemand die na elke verwezenlijking als een pauw door het hotel flaneert. Alles wat hier gebeurt, is het resultaat van teamwerk.”

Gorilla Gust

Gesproken als een echte Kempenaar!
“Eentje uit Mol dan nog. Dat ik uiteindelijk in Antwerpen terecht zou komen, heeft naast mijn studies ook met mijn familie te maken. Sommige familieleden woonden in de stad. Ze hebben mij hier wegwijs gemaakt.”

Voor een kind uit Mol moet zo’n grootstad niet vanzelfsprekend zijn geweest. Welke locaties zijn jou altijd bijgebleven?
“De Zoo. Als kind en tiener ging ik er regelmatig naartoe. Gorilla Gust was er toen nog één van de trekpleisters. Ik herinner me ook nog Fouquets, het legendarische restaurant aan de Keyserlei.”

Je hebt ondertussen een groot stuk van de wereld verkend. Hoe vaak krijg je jouw geboortedorp nog te zien?
“Ik ga er wekelijks langs bij mijn ouders. Ik combineer dat bezoek altijd met een rondje vissen, voor mij de ultieme vorm van rust. Natuur, wind, bomen en regen: ik vind het allemaal heerlijk. Elke keer als ik Mol binnenrijd, denk ik vooral aan mijn tijd in en rond het studiecentrum voor kernenergie, waar mijn ouders vroeger werkten en ik als kind veel tijd heb doorgebracht. Dat was lang voor er sprake was van terrorisme. Voor natuurliefhebbers was die omgeving één groot pretpark met bossen, vijvers, kanalen en sassen. De lucht rook er nog echt landelijk. Die tijd zal ik nooit vergeten.”

Tekst en foto’s: Peter Briers


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*