Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Hanne Luyten: “Het ouderschap is een feest, maar niet elke dag”

Herenthout/Lier — In #Nietaankindengezinverklappen, haar debuutboek, vertelt Hanne Luyten (34) zonder omwegen over de stommiteiten die ze beging in de opvoeding van haar kinderen Mille, Merlijn en Malin. “Drie kinderen grootbrengen, daar heb je humor voor nodig”, zegt de Kempense schrijfster.

‘Doe maar gewoon wat je denkt dat je als ouder moet doen.’ Ziedaar het credo van Hanne Luyten, mama van drie kinderen, fervent Instagrammer en sinds kort ook schrijfster met een eerste boek op zak. Als Luyten met #Nietaankindengezinverklappen al één ding bewijst, dan wel dat in termen van opvoeding de perfectie niet bestaat. “Wat voor de ene perfect is, is dat voor de andere niet. Zo hoort het ook. Hoe ik het zelf aanpak, heb ik in mijn boek op een relativerende en humoristische wijze neergeschreven.”

Op vlak van kinderen staat de teller bij jou thuis op drie. Maakt jou dat stilaan geen expert?
Hanne Luyten: “Verre van. Ik ben op de goede weg, dat wel, al heb ik vooral ervaring opgedaan, eerder dan wijsheid. Ik durf de zaken nu ook al wat losser te laten. Hoe minder controle ik uitoefen, hoe minder er fout kan gaan.”

Nogal wat literatuur wil de lezer voorbereiden op de komst van een kind. Kan zoiets überhaupt?
“Ik denk het niet. Zelf was ik in ieder geval barslecht voorbereid: ik had geen enkel boek over opvoeden gelezen en geen enkele prenatale les gevolgd. Ik viel van de ene vreemde situatie in de andere, schakelde van de ene blunder naar de andere. Ik heb het geleerd met vallen en opstaan. Ik probeer er elke dag weer iets van te maken. Soms lukt het, vaak ook niet.”

Gelukkig zijn er nog ma en schoonmama, toch?
“Ik kan altijd bij hen terecht en vraag ook wel eens advies, maar ik denk dat ze mijn aanpak niet altijd begrijpen. Zo ben ik ronduit maniakaal in het smeren van zonnecrème, maar vind ik het minder erg als mijn kinderen rondlopen met twee verschillende sokken. Dat ik daar zo streng op toekijk, dat vinden ze vreemd. Maar kom, ze hebben respect voor mijn werkwijzen.”

Flaters

In welke mate is jouw debuutboek het gevolg van jouw eerdere berichten op Instagram?
“Die twee houden verband met elkaar. De voorbije acht jaar kreeg ik almaar meer reacties op Instagram. Blijkbaar hebben die korte verhalen over het opvoeden van mijn kinderen andere ouders geholpen of geïnspireerd. Het zijn hun reacties die ervoor gezorgd hebben dat we er een boek van hebben gemaakt. Mijn opzet is om zowel mama’s als papa’s duidelijk te maken dat het ouderschap een feest is, maar niet elke dag.”

Opvoeden, daar hebben we volgens jou humor bij nodig. Hoe moeten we dat interpreteren?
“Ik gebruik humor omdat je het inderdaad nodig hebt als mama van drie, maar ook omdat opvoeden op momenten humoristisch kan zijn. En loopt niet alles zoals gepland, dan zoek ik op die momenten naar de silver linings. Natuurlijk voel ik me als mama niet opperbest als de buggy met mijn kind erin van de stoep op de straat dendert. Tegelijk probeer ik er de grap van in te zien.”

Dat buggy-verhaal is maar één van de kemels die jij zonder schroom opbiecht. Welke flaters blijven voor jou de meest hilarische?
“Op heel jonge leeftijd heb ik mijn zoon in de wagen opgesloten. Per ongeluk. Mijn dochter van twee begon ontzettend hard te huilen. Daar sta je dan, als jonge mama. Met de nodige humor heb ik de situatie toen onder controle gekregen, gelukkig. Ook die keer dat ik de nageltjes van onze oudste dochter Mille wilde knippen, liep het mis, waardoor ze met een ferme snee achterbleef. Ik schrok en raakte in paniek, terwijl mijn dochter zelf tamelijk snel gekalmeerd was.”

Tussen de lijnen door krijgt de lezer ook tips mee. Over de noodzaak aan truitjes, zelfs als de zomer nadert, bijvoorbeeld.
(lacht) “Mijn dochter is geboren in juni. Het was ons ontgaan dat je ook voor een kind dat in juni geboren wordt een jasje nodig hebt. Ze heeft het moederhuis moeten verlaten in een trui van haar papa. Dat zijn voorvallen die maken dat je jezelf als ouder in vraag gaat stellen. Maar kijk, onze drie kinderen hebben het tot dusver allemaal overleefd, zo slecht zijn we dus nog niet bezig.”

Moederkespunten

Veel tienermeisjes dromen van een huis vol kinderen. In hoeverre deed jij dat ook?
“Ik heb nooit kinderdromen gehad. Dat heeft me geholpen bij het relativeren van mezelf als mama. Ik ben altijd met de voeten op de grond gebleven.”

Je bent anderzijds wel een extreem overbezorgde moeder, schrijf je. Hoe extreem?
“Héél extreem. Ik zou als mama liever wat meer op mijn gemak zijn. Gelukkig kan ik die bezorgdheid voor mijn kinderen verbergen en temperen. Zo mogen mijn kinderen voor mijn part zelf ontdekken dat zand uit de zandbak niet lekker is en dat geblinddoekt staan springen in een zetel ook niet meteen één van de meest lumineuze ideeën is.”

Je zal maar een mama zijn die wél naar de perfectie streeft en plots jouw boek te lezen krijgt.
“Wellicht zijn er moeders die niet waarderen wat ik schrijf, maar ik heb hun reacties nog niet gehoord. Ik vind dat iedereen zijn mening mag hebben.”

In hoeverre zijn jouw getuigenissen helemaal uit het leven gegrepen?
“Wat ik schrijf is écht gebeurd, vlak voor mijn ogen. De chaos is de ene dag al wat groter dan de andere. Soms loopt het wekenlang goed, tot het weer even ontspoort. Twee weken geleden ging ik met mijn kinderen naar de carwash. Dat vinden ze leuk. Het is mijn manier om ‘moederkespunten’ te pakken. Eenmaal in de carwash mocht het middelste kind op de passagiersstoel kruipen en het jongste kind op mijn schoot zitten. Plots liep het fout en belandde ik met mijn wagen naast de sporen die zo’n carwash in goede banen leiden. Door dat voorval knalde mijn dochter met haar hoofd tegen het stuur. Je kan het zo gek niet bedenken of ik maak het mee.”

Als het een troost kan zijn: volgens Benjamin Spock, de legendarische Amerikaanse kinderarts, ben je bijna door de chaos heen.
“Dat is exact wat ik hoop, maar mijn ouders beweren het tegendeel. Afwachten maar.”

Bekende lezers

Laten we het even over jouw eigen opvoedkundige technieken hebben. Die omschrijf je zelf als ‘gevaarlijk, belachelijk en totaal van de pot gerukt’. Vertel.
“Wel, ik werk vaak met zogenaamde mom hacks, trucjes om het opvoeden makkelijker te maken. Ter illustratie: mijn zoon is kieskeurig wat zijn eten betreft en dus gebruik ik spaghettikruiden. Die kruiden rijmen totaal niet met veel van de gerechten die ik maak, maar daardoor eet hij zijn bordje wel mooi leeg. Probleem opgelost. De spaghettikruiden staan nu elke dag op de tafel. Het enige nadeel is dat hij van die kruiden een enorme dorst krijgt.”

Als jouw kinderen jou mochten beoordelen, hoe zouden de scores er dan uitzien, denk je?
“Ze laten niet elke dag merken dat ze me een goede mama vinden of niet. Wellicht appreciëren ze niet al mijn technieken. Maar als mijn zoon vraagt om mee te spelen of mijn dochter mij bestookt met klapzoenen, dan weet ik dat ze me graag hebben.”

In het echt heten jouw kinderen Mille, Merlijn en Malin, maar jij noemt ze maxi, medium en mini. Hoezo?
“Die koosnaampjes gaan ondertussen al jaren mee. Hun echte namen lijken erg op mekaar. Door ze maxi, mini en medium te noemen, blijft het voor de lezer helder.”

Ook de titel van jouw boek is helder: #Nietaankindengezinverklappen. Kunnen ze daar bij Kind en Gezin mee lachen?
“Voor alle duidelijkheid: die titel is geen sneer naar de werking van die instantie, eerder een ludieke manier om mijn verhalen te bundelen. Hoe dan ook, Kind en Gezin heeft al positief gereageerd, wat ik waardeer. Ik heb in de opvoeding van mijn kinderen al veel aan hun expertise gehad.”

Ook mediasterren An Lemmens en Siska Schoeters zijn lyrisch over jouw boek. Niet slecht voor een debuterend auteur.
“Ik heb jarenlang achter de schermen van de televisie gewerkt, vaak ook met An en Siska. Dat zij mijn boek leuk vinden, vind ik geweldig. Ze hebben zelf ook jonge kinderen, we zitten dus in hetzelfde schuitje. Ach, dat is sterk uitgedrukt. Eigenlijk zeggen alle mama’s hetzelfde: we zien onze kinderen doodgraag, maar we zijn ook blij als ze na zeven uur vredig liggen te ronken.”

Tekst: Peter Briers
Foto’s: Astrid Steurs


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*