Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Helga Torfs: “Beren maken is een passie, niet iets om rijk van te worden”

MEERHOUT — Het is een tijdje stil geweest in het berendorp van Helga Torfs maar sinds kort wordt het sympathieke volkje weer uitgebreid. De berenmaakster die met haar collectie beroemd is in binnen- en buitenland ontwierp onlangs een nieuwe familie. Geen lieve snoetjes dit keer maar wel de stoute ‘Naughty Boys en Girls’. Al zal een beer altijd aaibaar blijven.

“En te zeggen dat vijfentwintig jaar geleden alles begon met een beer die nergens op leek”, lacht Helga (57). “Mijn vriend Ben was toen al gek op beren, hij had een heuse verzameling. Ik was eerder een poppenmeisje. Toen hij voor zijn verjaardag een nieuw exemplaar vroeg en me meetroonde naar een berenbeurs, wist ik niet wat ik zag. 10.000 frank (250 euro, nvdr.), wie geeft dat nu uit aan een stuk speelgoed? Zoiets zou ik toch vlug even zelf maken! Ik kocht het nodige materiaal en ging aan de slag, maandenlang zonder dat Ben iets in de gaten had. Toen ik hem op zijn verjaardag trots mijn cadeau overhandigde, kreeg ik een koude douche: ‘zo’n gedrocht, het lijkt nergens op’. Hij had wel wat gelijk maar voor mij was het de aanzet om net zolang beren te maken tot ze toonbaar werden.”

Mohair van de angorageit
Een beer maak je niet in één twee drie. Helga tekent zelf de patronen, zoals ze een rok of blouse zou naaien. “Voor de stof gebruik ik uitsluitend mohair van de angorageit”, zegt ze. “Het is het beste materiaal dat er bestaat: vuilafstotend, het verliest geen haar en verkleurt niet. De beroemde Steiff beren worden er ook mee gemaakt. Ook de vulling is specifiek voor beren. Je moet ze een beetje kunnen induwen, dat verhoogt het knuffelgehalte. Stro of houtwol hebben die eigenschap niet. Voor de ‘Naughty collectie’ gebruik ik zwaarder materiaal zodat ze zelfstandig rechtop kunnen staan. Ook de arm- en beengewrichten kunnen bewegen, zo kan ik ze telkens in een andere pose zetten. Het hoofd? Ja, dat staat meestal een beetje schuin, dan is de beer op z’n liefst.” Tweelingberen maken is volgens Helga bijna onmogelijk, er is altijd wel een klein verschil. “Het zit ‘m in de details. Als je de ogen een millimeter verder uit elkaar zet, krijg je al een heel andere blik. Ik maak ook wel eens poezen en konijnen maar dat is een pak meer werk.”

Generatie vijftigers
Jan, Paul of Marc… voor de nieuwe berencollectie refereert Helga naar haar eigen leeftijd. “Elke beer krijgt een naam en die kan je niet zomaar veranderen. Voor de Naughty Boys ben ik teruggegaan naar mijn leeftijdsgenoten en heb ik namen gekozen van jongens waarmee ik ben opgegroeid. Dat ze ondeugend zijn, verwerk ik vooral in de kleding. Gescheurde en gelapte broeken, een slobberhemd en in de poot een katapult. Ook de meisjescollectie zit in dezelfde sfeer. Maar echte verhalen vertellen, daar kom ik nog niet aan toe. Ik heb trouwens te weinig plaats in huis om alle beren in een setting te zetten. De beren die ik maak worden uiteraard ook verkocht, maar enkel als ik me er goed bij voel. Twijfel ik aan de nieuwe thuis, dan blijft de beer in Meerhout wonen. Het is opvallend dat veel dokters om een beer vragen. Misschien om er eens avonds troost bij te zoeken, na een lange dag bezig te zijn geweest met ziekte en ellende. Ik kreeg ook al een aanbieding van het prestigieuze berenmerk Steiff. Ze wilden een beer van mij commercialiseren maar ik heb niet toegehapt, hoewel ik er een flinke smak geld mee had kunnen verdienen. Maar zo werkt het bij mij niet. Beren maken is een passie, niet iets om rijk van te worden.”

Internationale erkenning
Berentijdschriften, wedstrijden, beurzen en tentoonstellingen, het bestaat allemaal. Beren hebben duidelijk een rol in de maatschappij. Helga: “De aaibaarheidsfactor spreekt natuurlijk veel mensen aan. Mijn beren zijn wel geen speelgoed, ik maak ze als decoratie-element. Ze wonnen ook al een resem aan internationale prijzen, hoewel de concurrentie groot is. De jury let dan vooral op het vakmanschap, de originaliteit en de kleurkeuze. Details mogen wel, maar je mag er niet mee overdrijven. Of ik rekening moet houden met cultuurverschillen? Amerikanen zijn gek van beren, in Orlando won ik al in 1998 de Toby Award, in het wereldje een echt belangrijke prijs. Russen willen graag een beer met veel rood in, Japanners kiezen voor bling-bling en de Engelse beren zijn oer-klassiek. Het was trouwens een Engelse dame op een ferry die me de naam gaf voor de beer die Meerhout nooit zal verlaten. Choky-Drops was oorspronkelijk een beer in handtasvorm. De dame die berengek was, wilde hem meteen hebben en smeekte om voor haar ook zo’n exemplaar te maken. Ik heb haar verzoek ingewilligd maar mijn eigen Choky-Drops blijft thuis. Hij is twintig jaar oud. Zo lang ik beren maak, wil ik dat hij mij gezelschap houdt.”

Meer info: www.collectorsbears.com

Tekst: Suzanne Antonis
Foto’s: Collectorsbears


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*