Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Jos Willems: “Ik heb meer aandacht voor de mensen naast het veld”

GROBBENDONK – In hartje Grobbendonk woont Jos Willems (70), gewezen voetbalcommentator bij Sporza Radio, levensgenieter en vooral een ‘hevig manneke’, als hij zich zo zelf mag omschrijven. Zijn stem galmde 30 jaar door de boxen van elke autoradio en deed de mensen een voetbalmatch beleven alsof ze er zelf bij waren. Door zijn enthousiaste en spontane manier van becommentariëren groeide hij uit tot een cultfiguur. Ondertussen is hij gestopt met zijn radiocarrière, maar voetbal is nog altijd zijn grootste passie.

Even terug in de tijd. Je werd in Lierse en Westerlo op handen gedragen, iedereen kende je en je was overal een graag geziene gast. Maar in 2014 hing je jouw microfoon aan de haak nadat de VRT besliste dat je de titelmatch Westerlo-Eupen niet mocht becommentariëren. Hoe voelde je je toen?
Jos Willems: “Dat ik mijn microfoon aan de haak hing toen had niet alleen te maken met het feit dat ik Westerlo-Eupen niet mocht becommentariëren voor de radio maar dat was eigenlijk een opeenstapeling van feiten. Ik werd eerst van Lierse naar Westerlo gehaald om al hun wedstrijden te voorzien van commentaar voor de radio, daarom leek het me dan ook logisch dat ik ook de beslissende match voor Westerlo mocht doen. Dat had de VRT ook zo beloofd. Toen ze me aan de kant schoven was het het ideale moment om te stoppen. Voor mij was het voorbij. Ik liet het liever aan de jeugd over maar ik neem niemand iets kwalijk. Het was gewoon genoeg geweest. Ik nam niet graag afscheid, maar de steun van alle supporters en alle clubs was voor mij goud waard. Ik heb veel bereikt tijdens mijn carrière en vond dan ook dat het goed geweest was. Mijn afscheid zullen ze me nooit meer kunnen afnemen en dat had waarschijnlijk ook niet zo groots geweest als ik gewoon op een ander moment was gestopt.”

Word je aan die bewuste periode nog vaak herinnerd door anderen? Ben je daar nog mee bezig?
“Velen denken nog aan mij ja, zelfs jonge mensen. Na vier jaar gestopt te zijn, krijg ik nog elke dag enorm veel berichtjes op Facebook. Supporters scanderen zelfs mijn naam als ik binnenkom in hun stadion, dat is niet normaal. Daar kan ik enorm van genieten, want ik dacht dat niemand zich mij nog zou herinneren. Ik heb de juiste beslissing gemaakt. Ondertussen ben ik vaker op tv geweest dan op de radio (lacht). In de krant zei Geert Hoste ‘Zonder Jos is er geen programma’, dat pakte mij enorm.”

Wat was het hoogtepunt in jouw radiocarrière?
“Ik heb zoveel hoogtepunten gekend in mijn carrière, maar waar ik vaak aan terugdenk is de match Racing Genk tegen Westerlo op 7 augustus 1999. Peter Vandenbempt was ziek en ik moest last-minute de match becommentariëren. Uiteindelijk draaide de wedstrijd uit op 6-6 en ik ben denk ik de hele uitzending van Sporza Radio alleen op de radio geweest, zoveel gebeurde er daar. Er werden 12 goals gemaakt, er werden rode kaarten uitgedeeld,... Dat is iets wat ik me altijd zal blijven herinneren.”

Je was en bent nog steeds een enorme Lierse-supporter. Heb je de heisa rond hun splitsing gevolgd?
“Het is pijnlijk wat er in Lierse gebeurd is en dat is erg voor het voetbal, maar ik snap het wel. Maar waar moeten die supporters heen? Ze hebben moeten kiezen en dat zal niet gemakkelijk geweest zijn. Veel supporters van Lierse kwamen vroeger uit Grobbendonk, Vorselaar,... En ik zei altijd: Lyra is van Lier en Lierse is van de Kempen. Het voetbal is ook niet meer wat het geweest is, ik geniet er nog van maar het niveau is enorm gezakt. Ook voor een journalist is het in deze tijden moeilijker om een goede reportage te maken of interviews af te nemen. Vroeger liep ik met de supporters en spelers van KV Mechelen door de straten of liep ik de kleedkamers binnen in Westerlo om een interview te doen met een speler. Toni Brogno heeft me zelfs eens gefopt: ik kwam de kleedkamer binnen maar hij had een emmer met water op de deur gezet. Toen ik de deur opende viel de emmer over mij, ik was helemaal nat. Dat waren de goede tijden.”

Hoe erg zit het voetbal nog in jouw hart?
“Ik volg thuis nog alle wedstrijden in 1B, die vind ik vaak nog interessanter dan de wedstrijden in eerste klasse. Daar spelen ook de ploegen waar ik het meeste sympathie voor heb en waar ik de meeste mensen ken. Naar het voetbal gaan kijken uit mezelf, dat doe ik niet meer. Ze moeten me eerst vragen om te komen kijken, of te komen eten of om de aftrap te geven of iets dergelijks en dan ga ik met alle plezier naar de wedstrijd.”

Waar ben je verder nog mee bezig?
“Ik ga nu nog vaak de aftrap geven, wedstrijden becommentariëren of gewoon zorgen voor het entertainment bij verschillende ploegen zoals Lierse-Kempenzonen, KV Mechelen, Lommel en ook bij KVV Thes Sport Tessenderlo. Wat ik bij Thes Sport beleef, doet me enorm denken aan toen ik zelf 10 jaar was en met mijn vader naar Lierse ging kijken. Daar gebeurt altijd iets en dat trekt me aan. Ik geef nog altijd heel graag commentaar en ik ga altijd met plezier naar de wedstrijden. Het commentaar is meer entertainment geworden met de supporters. Ik hoef nu niet meer objectief te zijn en dat is heel fijn. Ik geef ook speeches. Het is allemaal een andere manier van bij de sport te zijn. Ik ben er niet meer elk weekend mee bezig, ik zou nog veel vaker kunnen gaan maar zit ook net zo graag thuis voetbal te kijken op mijn tablet. Al blijft een wedstrijd live bijwonen iets bijzonders. Ik ken ook heel veel mensen in de voetbalwereld en kan me overal amuseren. Ik ben altijd heel blij dat ik iedereen nog eens mag terugzien. Bij Thes Sport was het bijvoorbeeld een keer zo gezellig naast de lijn dat ik vergeten was om de aftrap te geven. Zo heerlijk was het wat daar rond het terrein gebeurde. (lacht) Daar heb ik nu meer aandacht voor, zowel voor de spelers als voor de supporters. Ik krijg van clubs nu meer respect dan toen ik er voor de radio werkte. Ik mag nu bijvoorbeeld bij Geel de aftrap gaan geven, terwijl ik vroeger altijd negatieve commentaar kreeg van de Geelse supporters als ik de wedstrijd Westerlo-Geel becommentarieerde. Dat is nu allemaal niet meer zo en dat vind ik heel plezant. Ik ben de vriend van iedereen en ik kan dat nu ook zijn. Ik ben nu echt enorm verliefd op Thes Sport en vroeger had ik daar eigenlijk geen aandacht voor. Ik mag zelfs binnenkort naar Knokke gaan om een wedstrijd te becommentariëren en dat is geweldig. Ik heb nog nooit een aanvraag afgezegd gewoon omdat ik dat zo graag doe. Naast het voetbal geef ik ook commentaar bij andere sportwedstrijden zoals wielrennen en atletiek, maar ga ik ook graag in het bos wandelen met mijn vrouw. We gaan ook graag op reis. Daar kan ik echt van genieten.”

Hoe zie je jouw toekomst?
“Ik besef dat wat ik nu doe de laatste stap is in mijn leven en ik moet daarvan genieten. Zolang ik dit kan doen, ben ik gelukkig. Ik heb een geweldig leven en wat ik allemaal heb meegemaakt is fantastisch, dat pakken ze mij niet meer af. Ik heb hard geknokt voor alles wat ik heb bereikt en heb daardoor alles gekregen. Ik heb veel bereikt maar ik wil ook nog heel veel doen. Ik ben een heel ‘hevig manneke’ en ik weet vaak met mijn energie geen blijf. Als ik mijn leven zo mag blijven leiden, dan ben ik gelukkig.”

Welke ambities heb je nog?
“Grote ambities heb ik niet meer, want ik vind dat ik al bijna alles uit het leven heb gehaald. Ik mag zelfs naar Maastricht gaan, want daar ben ik ambassadeur van. Internationaal nog wel, wie had dat ooit gedacht? Het zal wel gaan minderen dat ik zoveel gevraagd wordt, maar zolang dat zo blijft, blijf ik alles doen. Op persoonlijk vlak heb ik nog de ambitie om vaak op reis te gaan met mijn vrouw. Ze had onlangs voor mijn 70ste verjaardag een reis geboekt naar Dubai, daar heb ik enorm van genoten, voor mij echt de ‘top-of-the-bill’. We hebben daar op 200 meter hoogte gegeten in de Burj Al Arab en we zijn ook naar het stadion geweest in Abu Dhabi. Mijn vrouw had dat allemaal voor mij geregeld. Fantastisch! Zoiets zou ik nog veel willen meemaken want het is mijn lange leven.”

Wat mag ik jou nog toewensen?
“Dat is een moeilijke vraag hoor, want ik heb alles al denk ik. Ik hoop vooral nog gezond te blijven en samen met mijn vrouw en mijn zoon nog vele mooie dingen te mogen beleven. Wie weet heeft ze in de volgende jaren nog verschillende dingen in petto voor mij, zij brengen mij wel naar de leuke dingen. Het is een zegen om nog te mogen meedraaien in de sport dus dat wil ik ook nog wel heel graag blijven doen. Ik ben ondertussen al 70 jaar en veel van mijn vrienden zijn zelfs al gestorven. Zolang ik gezond blijf en samen kan genieten met mijn vrouw en mijn zoon, dan ben ik de gelukkigste mens op aarde.”

Tekst: Marlies Van Bael
Foto’s: Bart Van der Moeren


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*