Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Chef-kok wordt kasteelheer in Frankrijk

THOIRETTE/RETIE – Chef-kok Jurgen Dirkx verruilde zijn drukke leven in het Retiese hotel-restaurant Villa Tilia voor de rust en kalmte van de Franse Jura. Daar baat hij voortaan een indrukwekkend kasteel uit. Naast kasteel- is hij er ook regelmatig gastheer voor mensen die bij hem op vakantie komen.

Voortaan wordt Jurgen Dirkx wakker tussen de bergen van de Franse Jurastreek. Gekend voor zijn rust en kalmte. Een heel ander leven dan hij gewend was.

Jurgen, hoe kom je hier terecht?
Jurgen Dirkx: “Het hotel in Retie, dat werd me te veel. Ik moest echt dat hectische leven achter mij laten. De oplossing kwam er toen de eigenaars van Chateau Amélie bij ons op bezoek kwamen in het restaurant. Zij zochten iemand die het kasteel kon uitbaten, met de nodige zorg en aandacht.”

En dus gaven ze hun kasteel zomaar uit handen?
“Helemaal niet zomaar nee. Zij hadden het kasteel gekocht van een dokter die er lang met zijn familie gewoond had. Die man werd ouder, de kinderen verhuisden en eigenlijk was het voor hem op een bepaald moment niet meer de ideale locatie om te onderhouden en te blijven wonen. Maar hij had alles zelf nog mee uitgebouwd: het kasteel, maar ook de mooie tuin, de vijvers eraan, het parkje dat erbij hoort. Hij wou alleen verkopen aan mensen die het kasteel met dezelfde zorg zouden onderhouden. Zo kregen de huidige eigenaars het in handen, een hele tijd geleden. Zij hebben zorg gedragen voor het kasteel en er een leuke tijd gehad, maar zochten nu dus iemand om de uitbating op zich te nemen. Ze zagen het zitten dat ik dat zou doen, met de belofte dat er altijd plezier zou gemaakt worden en dat iedereen er kan blijven genieten van een prachtige vakantie.”

Heb je het echt zo van de ene op de andere dag beslist?
“Ik heb wel getwijfeld hoor, maar het kwam voor mij op het juiste moment.”

Hoe reageren de lokale mensen op hun nieuwe Belgische buurman?
“Ik ben hier met open armen ontvangen. Ik heb intussen ook al heel wat mensen uit de buurt over de vloer gehad. Ze vinden het fantastisch dat ik kok ben en dat ik af en toe wil koken voor de dorpsgemeenschap en de buren. Ik ben intussen zelfs al ereburger geworden.”

Maar je woont hier toch nog maar een paar maanden?
“Ja, ik viel ook compleet uit de lucht. Blijkbaar kenden ze mij hier al wel een beetje als chef-kok van mijn vorige avonturen in België en apprecieerden ze het enorm dat ik hier kwam wonen, voor hen wil koken en de streek een beetje bekendheid wil geven bij mijn gasten. Als ze zoiets voorstellen, dan weiger je dat uiteraard niet. Je mag dus gerust stellen dat ik héél hartelijk ontvangen ben. (lacht)”

Hoe zijn de mensen hier?
“Vaak veel gemoedelijker dan in België. Dat heeft ook met het leven hier te maken. Ze komen bij elkaar over de vloer, er zijn geen supermarkten maar nog echte lokale winkeltjes. Kleine cafeetjes,…”

Nu ben je dus kasteelheer, had je dat ooit gedacht?
“Nee, natuurlijk niet. Nooit! Maar het is echt fantastisch om elke dag in een kasteel te kunnen verblijven en toch eenvoudig te kunnen wonen. Want dat blijft natuurlijk de reden waarom ik naar hier  ben gekomen. Ik sta op, ik ga een lekker vers krokant brood halen bij de bakker, een stukje kaas erbij, wat verse yoghurt. Ik maak ‘s middags een stoofpotje en ‘s avonds een salade. Het is echt zalig om in alle luxe toch tot rust te komen en toch eenvoudig te kunnen leven.”

Heb je moeten afkicken? Van al de drukte uit je vorige leven?
“Niet echt afkicken, maar het is wel een enorme verandering geweest. De eerste weken was het nog wat zoeken. Een dag invullen zonder te moeten werken, dat had ik al jaren niet meer gedaan. Ik heb vooral moeten begrijpen dat het leven meer is dan alleen maar werken. Ik heb moeten leren genieten van iedere dag. Nu ga ik bijvoorbeeld al eens een wandeling van twee uur maken. Dat kon ik vroeger te weinig. Nu ben ik het helemaal gewoon zo en beleef ik er heel veel plezier aan.”

Wat doe je vandaag nog?
“Ik maak deze middag wat eten, ga dan boven op een berg hier in de buurt wat paddenstoelen zoeken en breng daarna een bezoekje aan de lokale dokter, waar de Ricard zal klaarstaan. Als de sterren aan de hemel staan, kijk ik in de tuin naar de bergen en de rivier wanneer de maneschijn er weer boven staat...”

Echt een heel ander leven…
“Zot eh! Ik heb dit altijd wel al gewild, hoor.”

Krijg je je dagen wel gevuld dan?
“Ja, absoluut. Ik ben bijvoorbeeld bezig met het behalen van mijn jachtbrevet. Ik maak ook mijn eigen rozemarijnlikeur en af en toe probeer ik wijn te maken.”

Waarom is deze streek zo bijzonder?
“Omdat het zowel voor rustzoekers als avonturiers ideaal is. Voor mensen die familie en gezelligheid heel belangrijk vinden. Eigenlijk voor mensen zoals ik, die de hectiek van hun dagelijkse leven willen ontvluchten. Al is het maar voor even. Er wordt hier ook maar beperkt toerisme toegelaten waardoor die rust behouden blijft. Voor de meeste mensen hier is jagen en vissen hun hoofdactiviteit. De omgeving staat bekend voor de prachtige wandelpaden. Culinair wordt hier de beste comté (een harde kaassoort, nvdr.) van de wereld gemaakt en de streek is ook bekend voor de ‘vin jaune’, de gele wijn. En je zit hier op veertig minuutjes van een skigebied.”

Kende je de streek al?
“Nee, niet echt. Gelukkig heeft de eigenaar mij twee maanden lang de buurt leren kennen. De geheime plekjes ook die niemand weet zijn. De bossen, de watervallen, de grotten die achter die watervallen schuilgaan en het dorp zelf natuurlijk. Ze noemen het hier ook het land van de duizend watervallen. Er zijn echt ongelooflijk mooie plekjes waar je echt stil van wordt. De meren bijvoorbeeld waar nauwelijks toeristen komen.”

Naast kasteelheer ben je hier ook regelmatig gastheer. Hoe gaat dat in zijn werk?
“Eigenlijk komt het erop neer dat de mensen hier in de zomer op vakantie komen en dat ik alles voor hen doe. Dat ze een beetje op hotel zijn, maar dan in deze setting. Ik kook voor hen, ga naar de winkel, toon de buurt, ga mee wandelen, ik bak buiten in de oven samen met de kinderen vers brood of pizza’s, ik maak een kampvuur ‘s avonds,… Ik ben kok, gids, gastheer en entertainer, allemaal tegelijk. Zij moeten dus helemaal nergens aan denken en hier gewoon tot rust komen. Twee keer per jaar doe ik een culinaire vijfdaagse waarbij er koppels naar hier komen waarmee ik ga jagen en vissen, de kaasboerderij bezoeken, wijnen ga proeven en waarvoor ik dan uiteraard ook weer lekker kook. In het voorjaar ga ik hier samenwerken met bedrijfs-, sport- en lifecoaches omdat de locatie hier echt ideaal is voor seminaries, sportvakanties of om even op adem te komen.”

Wie komt er nu vooral langs?
“Voornamelijk Belgische gezinnen die houden van Frankrijk en kunnen genieten van de rust en de natuur. En voor wie gezelligheid en familie belangrijk is. Al hebben de Amerikanen en de Scandinaviërs ons intussen ook al ontdekt.”

Mis je zaken uit de Kempen?
(enthousiast) “Frieten! Echt waar! Voor een frietje met stoofvlees en tartaar en een curryworst speciale, daar zou ik helemaal terug voor naar de Kempen komen. Helaas is dat wat kostelijk om daar de trip voor te maken.”

Keer je nog vaak terug?
“Eigenlijk niet meer nee. Mijn familie komt wel regelmatig naar hier. Dat is altijd fijn. Maar ik heb momenteel de behoefte niet om terug te komen, ook niet op vakantie of zo. Dan zou ik toch maar vervallen in die hectiek.”

Hoe reageerde de familie toen je zei dat je naar Frankrijk ging verhuizen?
“In het begin waren ze daar niet al te blij mee. Maar sinds ze hier een paar keer geweest zijn, hebben ze er wel vrede mee. Het is uiteindelijk ‘maar’ 700 kilometer, dat is nog aanvaardbaar. Het is dus niet dat wel elkaar nooit meer zien of horen.”

Ga je hier nu oud worden?
“Dat weet je natuurlijk nooit, ik kijk niet te ver meer in de toekomst. Ik bekijk dit als een project van vijf jaar, maar ik pin me zeker niet op die termijn vast. Misschien trek ik van hieruit nog wel verder naar Slovenië, dat is een land dat me enorm aantrekt. De streek daar is echt prachtig, de natuur ongelooflijk mooi. Samen met mijn voormalige partner had ik altijd de droom om op een dag naar daar te verhuizen. Misschien komt het er nog wel van. Je moet durven dromen, vind ik, en dan ook de stap durven zetten. Want dromen zonder goals, blijven alleen maar dromen.”

Tekst: Bert Huysmans


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*