Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Glaskunstenares verovert de wereld

GROBBENDONK – Hoe bel je aan bij een kunstenares van wie de koning van Marokko onlangs twee glasschilderijen kocht? Gewoon, en Isabelle Scheltjens doet zelf de deur open. Voor haar geen kapsones, ondanks dat haar vrouwenportretten in galerieën over de hele wereld worden verkocht. Wat is haar geheim? “Een zelfbedachte kunstvorm, hard werken en met de voetjes op de grond blijven”, zegt ze. Meer Kempens kan het niet worden.

Al van kindsbeen af zat bij Isabelle (37) het creatieve in de vingers. “Ik ging van mijn zes jaar naar de tekenacademie en thuis zat ik altijd te knippen en te plakken. Op school hing de juffrouw mijn werkjes als eerste tegen de muur. Iedereen zag toen al dat er een talent in mij zat.” Na een kunstopleiding aan het SISA (Instituut voor Sierkunsten en Ambachten, nvdr.) in Antwerpen, ging Isabelle werken in de zaak van haar ouders. Isabelle: “Ik had niet het idee dat ik met kunst mijn brood zou kunnen verdienen. Toen ik trouwde, veranderde dat. Mijn echtgenoot Dirk heeft een atelier in glas-in-lood en siersmeden. Hij kreeg het zo druk dat hij een extra kracht zocht. Waarom ik niet? dacht ik en zo werkte ik binnen de kortste keren mee aan de glasramen. Hoewel ik mijn eigen creatief gevoel al lang geparkeerd had, begon het toch te kriebelen en ik raakte begeesterd door al die mooie kleuren. Dirk leerde me hoe ik glas moest snijden en versmelten. We hebben samen uren geëxperimenteerd om de juiste soorten glas te combineren. Dat is het begin geweest van alles.”

Pointillisme in glas
Vincent Van Gogh deed het al met verf: het menselijk oog bedriegen want dat was de kunst van het pointillisme. In 1887 schilderde hij de moestuinen van Montmartre in Parijs (de heuvel was toen nog een landelijk gebied) in duizenden streepjes. Pas vanop afstand zag de toeschouwer wat de kunstenaar precies had geschilderd. Door de optische vermenging interpreteert het menselijk oog immers de stippen – of streepjes in het geval van Van Gogh – tot kleurvlakken. “Dat is precies wat mijn portretten in glas ook doen”, zegt Isabelle. “Het is iets fysisch maar de toeschouwer vindt het fantastisch omdat het niet gewoon een vrouwengezicht is waar je naar kijkt. Het beweegt en danst en toch verwart het niet. Neem je er een foto van, dan zie je het beeld nog duidelijker. De fusion-techniek om glas te versmelten bestaat al langer maar op dit moment ben ik de enige op de wereld die er dit soort kunstwerken mee maakt. Dat is onderzocht door specialisten en waarschijnlijk een verklaring voor het succes ervan.”

Een grap op Facebook
Maar van experimenteren met glas in een Grobbendonks atelier geraak je nog niet in Dubai of Hong Kong. “En binnenkort misschien in Beverly Hills en Miami”, lacht Isabelle. “Het begon allemaal met een portret dat ik van mijn dochter had gemaakt en op Facebook postte. ‘Binnenkort te zien in de grote galerieën’, schreef ik eronder, bij wijze van grap. Het werd honderden keren gedeeld. Tot het onder ogen kwam van Paul Janssen, die Dirk kende van zijn smeedijzerwerk en die naar Saint-Tropez was verhuist om daar een galerie te openen. Hij geloofde er onmiddellijk in, belde me op en vroeg of ik niet enkele portretten in het atelier had staan die af waren. Hij was op dat moment in Turnhout maar zou over enkele uren terug naar Saint-Tropez vertrekken en wilde twee portretten meenemen. Dirk heeft ze meteen ingepakt en naar Turnhout gebracht. Enkele maanden later kreeg ik al telefoon uit Saint-Tropez. Of ik nog eens drie werken kon opsturen? We besloten om ze zelf te brengen want toevallig moest Dirk in het Zwitserse Bazel deuren opmeten voor zijn atelier. Onderweg stopten we in Genève waar we een galerij tegenkwamen. ‘Hier ga ik niet binnen’, riep ik, ‘Er hangt een Picasso in de etalage!’ Maar Dirk had daar geen oren naar. ‘Wat heb je te verliezen?’ zei hij en stapte resoluut met een portfolio van mijn werk door de deur. ‘Mag ik wat werk van mijn echtgenote laten zien?’ vroeg hij aan de galeriehouder. Die bekeek het aandachtig en zei dat het hoofdkantoor daarover moest beslissen. ‘We zullen jullie contacteren bij verdere interesse.’ We reden verder naar Saint-Tropez maar na enkele minuten ging de gsm. ‘Opera Gallery uit Genève, zou je de werken die je in de auto bij hebt, kunnen laten zien in ons zusterhuis in Monaco?’ Een rij curatoren wachtte ons daar op. Ze haalden zelf de glasschilderijen uit de auto en zetten ze tegen de muur. ‘Neemt u plaats, mevrouw, hoeveel werken hebt u thuis nog staan?’ Bedremmeld antwoordde ik: ‘nog vijf.’ Een week later zijn ze die vanuit Monaco met een vrachtwagen komen halen.” Zo is voor Isabelle de bal aan het rollen gegaan en worden de glasschilderijen uit het Grobbendonkse atelier nu verkocht van Dubai tot New York en Parijs. “Daar heeft ook de koning van Marokko twee werken gekocht”, zegt Isabelle. “Geen idee waar hij ze heeft laten ophangen maar het doet me natuurlijk wel iets.”

Een monnikenwerk
Het begin van een portret in glas begint met een bestaande foto en een schets waarop Isabelle haar eigen ideeën toevoegt. “Daar leg ik een rasterpatroon op, je weet wel, zoals je in de kleuterschool vroeger een bloem moest overtekenen”, zegt Isabelle. “Zo bouw ik een portret op en dan pas komen de glasplaatjes. Elk blokje bestaat uit twee of drie lagen glas in verschillende kleuren en materialen. Ze worden met de hand gesneden, sommige tot op 3 x 3 mm want kleiner gaat niet. Die versmelten was in het begin een lange oefening maar intussen kennen we de juiste combinaties. Ik leg de blokjes op de tekening en dan begint het trapladderlopen want ik kan enkel vanuit de hoogte afstand nemen en zien of alles op z’n plaats ligt. Daarna begint het versmelten van de blokjes. Bakken in de oven, afkoelen, wassen en ontvetten, terug op de tekening leggen en definitief vastkleven. Het is een monnikenwerk want zo’n portret telt toch al gauw twintigduizend stukjes glas. Je begrijpt dat klanten een tijdje moeten wachten vooraleer hun bestelling geleverd kan worden.”

Allemaal vrouwengezichten
Hoe komt het dat Isabelle enkel portretten van vrouwen maakt? Hebben mannen dan geen attractief gezicht? Isabelle: “Het is gewoon zo gelopen. Soms zie ik op straat een vrouw waarvan ik denk: met dat gezicht kan ik iets doen. Dan vraag ik of een professionele fotograaf foto’s van haar mag maken waarmee ik dan aan de slag kan. Of ik zie in magazines een mooi beeld dat me inspireert. Elk vrouwenportret dat ik maak is uniek, er bestaan er geen twee in dezelfde kleuren.” Of Isabelle nog onbevangen naar een vrouwengezicht kan kijken? “Helaas”, lacht ze, “Ik ben voortdurend aan het werk want ik zie in elk gezicht wel iets dat bruikbaar kan zijn. Maar op een passie staat nu eenmaal geen rem.”

En nu naar het museum? “Oh, die vraag is me al enkele keren gesteld maar zo ver zie ik het nog niet. Als je dan toch wil weten in welk museum ik het liefst een werk van mij zie hangen, schrijf dan maar het MoMa in New York. Maar ik blijf met de voeten op de grond, al ben ik wel trots op wat ik nu doe. En voor een vernissage ben ik nog altijd doodzenuwachtig.” Hoewel, toen ze enkele maanden geleden met Dirk in Dubai was en naar het beroemde SASS café wilden, trok ze toch haar stoute schoenen aan. Isabelle: “Aanvankelijk werd ons de toegang geweigerd omdat we onze kinderen bij hadden. Toen ik de barman vroeg of ik een schilderij dat er aan de muur hing even van dichtbij mocht bekijken, stak hij de loftrompet over de kunstenares uit België die dat prachtig werk had gemaakt. ‘Die kunstenares ben ik’, zei ik. Meteen gingen alle deuren open.” Zo kort kan de afstand tussen Grobbendonk en Dubai zijn, als je talent hebt, een hart voor wat je maakt en daar keihard voor werkt.

Meer info: www.isabellescheltjens.com

Tekst: Suzanne Antonis
Foto’s: Suzanne Antonis en Dirk Neefs


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*