Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Tim Allaerts: big in the USA

ORLANDO/OUD-TURNHOUT – Op Valentijnsdag 2012 vertrok Tim Allaerts uit Oud-Turnhout naar Orlando in de Verenigde Staten. In eerste instantie voor een jaar. Om het lokale team van Ravago bij te staan in een belangrijk IT-project. Toen dit was afgerond volgde er een nieuw project… En daarna nog één. Zo verblijft Tim al zes jaar in het uiterst zonnige Florida, duidelijk zonder tegenzin. Een einddatum voor zijn verblijf ligt nog niet vast. En er is zeker geen haast bij. “Wie weet blijf ik gewoon hier”, aldus Tim.

Het lijkt wel een jongensdroom, door je werkgever gevraagd worden om een jaar in de Verenigde Staten te gaan wonen en werken. Lang moest Tim dan ook niet nadenken toen de vraag kwam. Kort daarna werden de valiezen gemaakt richting Orlando in Florida. Met meer T-shirts dan truien want het klimaat in Orlando, in het uiterste Zuiden van het land, is uiterst zacht te noemen. Veel tijd om zich aan te passen had Tim dan ook niet nodig. Al blijken alle clichés over Amerika wel daadwerkelijk te kloppen.

Tim, vertel eens. Hoe verliep je eerste kennismaking met het land van Trump, toen nog Obama?
Tim Allaerts: “Dat ging zeer vlot. Al hielp het natuurlijk dat ik vele Ravago-collega’s van de V.S. al kende voor ik naar hier kwam. Ik wist zeer goed wat mijn functie, mijn taken en mijn uitdagingen waren. Ik bleef ook voor dezelfde werkgever werken. Dat maakte de integratie alleen maar makkelijker. Toch schuilen er heel wat verschillen in de manier van werken en vergaderen, en moest ik mij hier en daar even aanpassen. Langs de andere kant heb ik zeker ook de Europese mentaliteit en efficiëntie kunnen bijbrengen. Om als globaal team nog meer succesvol te zijn, moest die brug eerst gemaakt worden. Maar ik denk dat het mooi gelukt is.”

En op persoonlijk vlak?
“Door het feit dat mijn verblijf in eerste instantie slechts voor één jaar was, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om zoveel mogelijk uitstappen te doen. Met van die typisch Amerikaanse muscle cars langs de westkust en de oostkust cruisen is echt fantastisch. Ook lekker Amerikaans. Net als in de films. Ik heb Hawaii bezocht, Alaska ook. Ik ben wilde ijsberen gaan spotten in Canada. En nog duizend-en-één andere dingen. Ik vind dat schitterend. Spijt van mijn beslissing heb ik nog geen seconde gehad. Nu ik ondertussen wat langer hier ben, begin ik meer uitstappen te doen naar Zuid-Amerika. Weer een totaal andere ervaring.”

Hoe moet ik mij het leven in Orlando voorstellen?
“Alles is big in Amerika, ook in Orlando. Het begint al met de majestueuze wolkenkrabbers en kantoorgebouwen. Op sommige plaatsen is de skyline is echt wel indrukwekkend. Buiten de steden valt de prachtige natuur meteen op. De natuurgebieden zijn enorm. En echt de moeite. Downtown, maar eigenlijk in heel Amerika, vind je dan weer veel bars en megagrote restaurants. Helemaal in verhouding met de porties die je krijgt. Veel te veel. Doggybags om je overschotjes mee te nemen zijn hier heel gebruikelijk. Frisdranken worden hier ongelimiteerd bijgevuld. Op dat vlak kloppen alle clichés. Ook over de wapenwetgeving trouwens. Bijna iedereen heeft hier een wapenvergunning en minstens één vuurwapen. Maar ze zijn altijd even vriendelijk hoor. Al blijft het vaak oppervlakkig. Een hechte vriendschapsband zoals we die in de Kempen kennen, bekrachtigd aan één of andere toog van een bruine kroeg, dat kennen ze hier minder. Dat mis ik soms wel. Bovendien is Florida een transit state. Het is eigenlijk steeds een komen en gaan van mensen. Velen zijn hier niet opgegroeid. Het is zeer gebruikelijk dat ze voor hun werk of partner of wat dan ook hun volledige hebben en houden achterlaten en naar de andere kant van het land verhuizen.”

Wat een schril contrast met de honkvaste Kempenaar.
“Klopt. Kempenaars blijven graag in de schaduw van hun kerktoren wonen. Dat kennen ze hier niet. Hier volgen ze de opportuniteiten. Ook het sterk geloof in de katholieke kerk viel me meteen op. Zeker ook bij de jongere generaties. In sommige, vooral Zuidelijke, staten staan ook immens veel kerken. Niet zo van die oude gebouwen met torens zoals bij ons maar supermoderne en hele grote complexen. Op zondag komen daar duizenden mensen samen. Niet dat ik er veel affiniteit mee heb maar ik sta er regelmatig voor in de file. (lacht) Maar ik woon hier graag. Er is altijd en overal wel één of andere vorm van entertainment. In Florida zijn dat met het mooie weer vooral de stranden en de pretparken. Je zal mij dus niet horen klagen.”

Als Florida in het nieuws komt, is dat vaak omdat er een storm of orkaan is voorbijgeraasd. Al ooit letterlijk in het oog van de storm gezeten?
“Helaas wel. Vorig jaar is hier de orkaan Irma voorbijgeraasd. Die naam zegt je misschien nog iets. In 2016 was het orkaan Matthew. Deze regio is inderdaad erg gevoelig aan stormen en orkanen. Omdat Florida zo dichtbevolkt is, komt er dan steeds een ware volksverhuis op gang. Vele mensen vluchten de staat uit. Vorig jaar ben ik thuisgebleven. Vierentwintig uur lang raasde de storm over Orlando. Best angstaanjagend. Een oorverdovend lawaai is dat. En ’s anderendaags kan dan de schade worden opgemeten. In de stad zelf viel het nog mee maar in de minder ontwikkelde gebieden is het dan echt dramatisch. Schrijnend. Een paar weken geleden was ik nog in Puerto Rico. Daar zitten nog steeds vele dorpen zonder elektriciteit. En het regenwoud El Yunque is nog altijd afgesloten voor het publiek.”

Op dit moment voetballen ze in Rusland voor de wereldtitel. Liggen ze daar in Amerika wakker van?
“Voetbal is niet echt topprioriteit hier. Een groot contrast met Vlaanderen. Ik heb hier nog wel een zaalvoetbalploeg opgericht voor en door collega’s van Ravago. Heel leuk en het gaat ook best goed. We zijn toch maar mooi drie keer kampioen gespeeld. Maar hier kennen ze vooral American football, baseball, NBA basketbal en diverse college sports. In elke bar of restaurant hangen talloze megaschermen waar alle soorten wedstrijden worden uitgezonden. Zelf ben ik grote fan van UFC, Ultimate Fighting Championship. Bij ons ook wel eens ‘cagefighting’ genoemd. Daarnaast hou ik veel van Formule 1 en Nascar races. Die zijn hier in het nabijgelegen Daytona ook megapopulair. Sinds enkele jaren heeft Orlando wel een MLS team, dus een voetbalploeg in eerste klasse. De Braziliaan Ricardo Kaká is toen binnengehaald en dat bracht wel heel wat volk op de been. Vooral van de grote Braziliaanse community die hier woont. Ze hebben pas een nieuw stadion gebouwd. Dus het leeft wel meer dan vroeger. Maar het is niet te vergelijken met de Amerikaanse sporten. Hun vorig stadion was trouwens de Citrus Bowl, waar Philippe Albert tijdens het WK in 1994 de winning goal maakte tegen Nederland. Dat moment herinneren we ons nog allemaal. (lacht) Maar voor het echte WK-gevoel moet je hier dus niet zijn. Zeker niet nu de Verenigde Staten niet gekwalificeerd zijn. Maar geen nood. Ik heb een paar dagen vakantie en tickets voor België- Engeland. Komt helemaal goed.”

Nog andere zaken die je mist?
“Ik ben nogal een muziekliefhebber. Vooral house en techno. Dat was even zoeken hier. Veel mensen kennen dat gewoon niet. Hier is het allemaal hiphop, rap en country. En dat word ik wel eens beu. Maar ondertussen heb ik mijn underground scene wel gevonden. Miami, waar deze muziek wel veel gespeeld wordt, is ook niet ver weg. Wat je hier absoluut niet moet missen zijn Belgische bieren. Die hebben ze werkelijk overal. Er is hier ook een Belgische bar waar je vol-au-vent en een stoofpotje kan eten. Of ’s avonds laat nog een pita. Net als in België eigenlijk. (lacht) Maar het gezellig op café gaan met vrienden en wat flauwe zever verkopen, dat kennen ze hier minder. Daarvoor komen we dan terug naar België.”

Kom je nog vaak terug?
“Regelmatig. En ik kijk daar ook altijd naar uit. Meestal is de aanleiding gerelateerd aan het werk. Maar het is toch altijd een mooie gelegenheid om bij te babbelen met je familie, je vrienden en je collega’s. Uiteraard mis ik die ginder wel. Zeker mijn moeder. Zij is drie jaar geleden overleden, net toen ik in de USA zat. Ik ben zo blij dat ik haar de week voordien nog heb kunnen verrassen voor haar verjaardag. Dat was ons momentje. Zoals elke moeder vond ze het niet echt leuk dat haar zoon naar de andere kant van de wereld ging verhuizen. Toch heeft ze me altijd gesteund. Ik ben er zeker van dat ze erg trots is op wat ik nu doe en wat ik al bereikt heb. Net als mijn pa trouwens. Die zie ik nog regelmatig. Ook mijn broers Kristof en Dieter. En zoals gezegd probeer ik ook altijd wat tijd vrij te maken voor mijn vrienden Stefan, Nicolaas, Geert en Kris. Ze zijn ook al wel eens tot Orlando gekomen. En ik merk dan toch enige jaloezie. Dus ik moet me niet haasten om terug in België te komen wonen. (lacht) Bovendien heb ik mijn vriendin Allison. Verder is er nog voldoende werk en zijn er nog heel wat uitdagingen. Laat me hier nog maar even zitten.”

Tot slot misschien nog een pronostiekje voor de Rode Duivels op het WK?
“Eerlijk gezegd ben ik al vier jaar aan het aftellen naar dit WK. Zo’n fan ben ik van de Rode Duivels. Ik hoop dus echt op het allerhoogste schavotje. Al heb je daar ook wel wat geluk voor nodig. De grote voetballanden zijn uiteraard ook altijd favoriet. En wie weet zorgt één of andere outsider voor de verrassing. Maar eerst tous ensemble achter de Rode Duivels.”

Ik doe alvast mee.

Tekst: Peter Meulemans


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*