Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Kim Hertogs: de eigenzinnige zoektocht van een creatief brein

TURNHOUT/ANTWERPEN – Toen Kim Hertogs (35) op achttienjarige leeftijd naar de Antwerpse Universiteit trok, wist ze al heel snel dat ze niet meteen naar Turnhout zou terugkeren. Kim wou op ontdekkingstocht en dat wil ze nog altijd. Nieuwe impulsen opdoen, haar creativiteit ten volle benutten, mensen inspireren, kansen grijpen, organiseren, acteren, schrijven en zo veel meer. En dan blijkt af en toe Antwerpen al te klein te zijn.

Het is de eerste echt zonnige dag van het jaar. Kim stelt voor om af te spreken aan ’t Groen Kwartier in Berchem, vlakbij haar appartement. Het prachtige domein van het oude Militair Hospitaal wordt momenteel volledig omgebouwd tot een moderne woon- en leefomgeving. We nestelen ons in het zonnetje, koffie bij de hand. “Ik kom hier altijd graag even verpozen”, begint Kim haar verhaal. “Het is een rustige buurt maar wel inspirerend. De gebouwen zijn schitterend gerestaureerd en kleinere ondernemingen krijgen hier volop hun kans om zich te ontwikkelen. En dat zorgt weer voor nieuw leven. Mooi om dat allemaal te bekijken.”

Was het een bewuste keuze om in Antwerpen te wonen of ben je tijdens de studies verliefd geworden op ’t stad?
Kim Hertogs: “Allebei eigenlijk. Toen ik op mijn achttiende Communicatiewetenschappen ging studeren, had ik niet meteen een plan klaar liggen. Ik liet de zaken op mij afkomen. Maar tijdens mijn studies ging er alleszins een hele nieuwe wereld open. Eentje die mij wel kon boeien en waar ik veel ideeën kon opdoen. Door de studierichting verslond ik heel veel actualiteit. Daarnaast was het ook erg wetenschappelijk met veel onderzoek. Dat boeide mij wel. Al vond ik er in eerste instantie niet de creativiteit die ik voor ogen had. Maar eens de klik gemaakt, heb ik er mij reuze geamuseerd. Ik had ook zeer interessante proffen en dag na dag werd voor mij duidelijk welke mogelijkheden er hier allemaal op mijn weg lagen.”

Nochtans lijkt Communicatie me niet meteen een logische keuze om actrice te worden, toch?
“Goh, maar ik was nog lang niet bezig met actrice worden. Ik wou eerst nog even de wereld verkennen. Via Erasmus kreeg ik dan de kans om één jaar in Valencia te studeren. Ik volgde een zeer intensieve cursus Spaans want er was een lange wachtlijst met kandidaten. Dankzij mijn goede punten stond ik na een tijd helemaal bovenaan. Die competitiedrang heeft er altijd wel ingezeten.”

Tijdens je universitaire studies ging je nog avondschool volgen?
“Ik was bezeten door taal. Maar als meisje uit de Kempen is het moeilijk om je dialect weg te steken. Vandaar dat ik Woordkunst-Drama wou volgen. Tijdens die opleiding werd voor het eerst duidelijk dat ik toch wel aanleg had om te acteren. Bovendien voelde het theater echt als familie. Ik kon niet alleen acteren maar ook schrijven, zelf creëren en op ontdekkingstocht gaan. Je begrijpt dat ik bij mijn studiegenoten van Communicatie ondertussen een flink buitenbeentje was geworden. Mijn eindwerk bijvoorbeeld ging over de fatale vrouw in de 19de eeuwse schilderkunst.” (lacht)

Wat vonden je ouders in Zevendonk van die creatieve, kunstzinnige dochter? Want het was niet meteen een leven vol zekerheid dat op jou stond te wachten.
“Klopt, dat was niet simpel. Mijn ouders hadden het toen ook graag anders gezien. Zo vond mijn ma het geen super idee dat ik in eerste instantie mode wou studeren. En mijn pa werkte bij Belgacom, nu Proximus, de bakermat van zekerheid. Waar ze trouwens in die tijd maar al te graag universitairen aannamen. Het contract lag bij wijze van spreken al klaar maar ons Kim zag het anders. Puur financieel zou het bedrijfsleven een betere keuze zijn geweest. Maar het was niets voor mij. Als zoals nu de zon schijnt, dan wil ik daarvan kunnen genieten. Ook al ligt er thuis werk te wachten. Die vrijheid heb ik echt wel nodig.”

Na je studies in Antwerpen ging je dan nog verder studeren aan de Toneelacademie van Maastricht. Hoe kwam je daar terecht?
“Ik was ondertussen echt gebeten door het theatervirus en Maastricht was dan een logische keuze om hier nog verdere stappen in te zetten. Het was geen fulltime studierichting waardoor ik met allerhande jobs toch mijn eigen boontjes kon doppen. Maar het was een zeer hectische periode, al voelde het allemaal wel juist. Ik kon mijn ei helemaal kwijt. Ik schreef veel en speelde veel. ‘Salomé’ van Oscar Wilde moet zowat de eerste productie zijn geweest. In mijn afstudeerjaar volgde dan ‘Nachtelijk Symposium’ met Theater aan Zee. Dus ik zag hier wel een wereld voor mij weggelegd. Met tv en film was ik op dat moment helemaal nog niet bezig. Tot ik telefoon kreeg om auditie te doen voor ‘LouisLouise’. Ik dacht, waarom niet? Het was natuurlijk niet het grote artistieke project dat ik voor ogen had maar het betaalde mijn rekeningen en zo kreeg ik in de sector toch een voet binnen.”

Van de harde theaterwereld naar het lichtere televisiewerk. Hoe heb je die eerste kennismaking met het grote publiek ervaren?
“Het was, echt waar, een fantastische periode. De totale productie duurde tien maanden en we hebben heel wat afgelachen in die tijd. Het was echt een gezellige, bonte kliek. Hilde De Baerdemaeker speelde de hoofdrol, een fantastische madam en nog altijd een goeie vriendin. Daarnaast was er Roel Vanderstukken, Werner De Smedt, An Vanderstighelen, Eline De Munck, de jonge Matteo Simoni en nog heel wat anderen. Dat was echt een unieke ervaring, zo gezellig. Toen dacht ik, hier mogen ze me nog eens voor bellen.”

En dat gebeurde ook. Nieuwe rollen volgden in sneltempo: Aspe, Zot van A, Zone Stad, Los Flamencos, Code 37,… A new star was born!
“Dat heb ik nooit zo ervaren. Het waren bovendien niet allemaal hoofdrollen. Elke acteur en actrice weet dat succes altijd maar heel tijdelijk is. Er zijn op dit moment namelijk te weinig interessante rollen voor te veel acteurs. Zeker voor vrouwen. En dan is het voor iedereen wel een struggle. Maar ik heb toch altijd het gevoel gehad dat iedereen het iedereen wel gunt. Voor mijn ouders was het wel belangrijk om te zien dat ik in deze sector toch mijn plan kon trekken. Ik denk dat mijn pa pas toen effectief zijn plan heeft opgeborgen om mij bij Belgacom binnen te loodsen.” (lacht)

Die onzekerheid van het acteerbestaan heeft je ook laten zoeken naar alternatieven zoals je koffiebar Buchbar.
“Klopt, al was het niet alleen uit noodzaak maar ook wel om mijn creativiteit een voedingsbodem te geven. Binnen het theater kon ik dat ook maar daar zorgen beperkte budgetten toch af en toe toch voor te weinig voldoening. En zo groeide het idee voor Buchbar. Ik heb altijd aanleg gehad om te organiseren en mensen samen te brengen. Bovendien was er mijn passie voor taal. Buchbar was dus het perfecte antwoord. De gezelligheid van een koffiebar, mooi ingepakt met een literaire strik. Ik nodigde auteurs uit, organiseerde thema-avonden, verslond echt boeken... en ondertussen maar taarten bakken. En als het even kon, maakte ik tijd vrij om te acteren. Voor mij was het perfect maar ergens wist je wel, dit hou ik niet vol. Ik zag mijn vrienden niet meer, ik was op de set afspraken aan het regelen voor mijn bar, ik moest personeel inzetten, had geen tijd meer om te reizen… Het was allemaal wat veel. Maar ik heb dit 3,5 jaar heel graag gedaan en heb daardoor weer veel nieuwe mensen leren kennen. Bovendien bestaat Buchbar nog steeds, mijn kindje leeft nog. Het heeft nu andere ouders maar ik voel me nog altijd erg blij en trots als ik er passeer.”

En ondertussen ben je weer met een volgend project bezig, The Fieldwork. Vertel daar eens iets meer over.
“The Fieldwork is eigenlijk een platform om opnieuw mensen te inspireren. Hiermee wil ik het contact onderzoeken tussen mens en enerzijds de elementen water, lucht, aarde en vuur en anderzijds de natuur en de kosmos. Het speelt zich, zoals de naam al doet vermoeden, altijd buitenshuis af. Het kan commercieel getint zijn maar dat hoeft niet per se. Zo heb ik bijvoorbeeld een collectie truien gezeefdrukt rond het thema ‘Moonchild’ maar ik kan me net zo goed voorstellen dat ik met een groepje mensen op een dag het bos ga opkuisen. Ik vind het ook boeiend om de vrouwenrol in de ‘outdoorwereld’ te onderzoeken. Het skate- en surfwereldje is bijvoorbeeld nog altijd hoofdzakelijk een mannenwereld. Waarom eigenlijk? Het is opnieuw een project waar ik veel van mezelf in kwijt kan. Het geeft me een erg prettig gevoel, rust ook. Als het dan even wat kalmer is, kan ik daar meer tijd voor vrijmaken. En anderzijds hoef ik me helemaal niet schuldig te voelen als het enkele dagen gewoon blijft liggen.”

Kim, je bent nu vijfendertig, je hebt al een mooie weg afgelegd en nog een hele carrière voor de boeg. Wat mag ik jou nog wensen?
“Goh, ik ben niet het type dat lang op voorhand plant. Ik heb daar niet echt talent voor. En ik wil ook geen al te concrete dromen nastreven want stel dat het dan niet lukt, dan ben je zogezegd mislukt. Sowieso wil ik me nog wel even amuseren met The Fieldwork. En ze mogen uiteraard nog altijd bellen voor interessante vrouwenrollen. Misschien zou een rol in het buitenland me wel liggen. Niet voor de roem maar gewoon omwille van de taal. Voor een film of serie die zich afspeelt in Parijs bijvoorbeeld. Zo’n sterke Franse karakterrol. Zalig!”

Meer info: www.instagram.com/thefieldwork en www.instagram.com/kimhertogs

Tekst: Peter Meulemans
Foto’s: Bart Van der Moeren


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*