Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Patrick Goots: “Ik kan nog altijd niet goed tegen mijn verlies”

DESSEL/RETIE – Volgens de statistieken scoorde Patrick Goots in zijn carrière 408 doelpunten in 759 matchen. Een waanzinnig gemiddelde waarvoor men dezer dagen absurde hoge bedragen zou betalen. Toch is Patrick nog altijd de gezellige familieman, de drijvende kracht achter FC Kempenzonen en trainer van Retie SK.

Laat ons meteen even terug in de tijd gaan. Naar 2002. De laatste overwinning van Antwerp tegen Anderlecht. En de matchwinnaar was… wie anders dan Patrick Goots. Het hoogtepunt uit je carrière?
Patrick Goots: “Ongetwijfeld één van de hoogtepunten. Eigenlijk was de periode bij Antwerp in het algemeen één lang hoogtepunt. Ik heb er veel gescoord en vaak ook beslissende goals gemaakt. Als spits is dat uiteraard erg belangrijk. Mijn eerste seizoen in 1999-2000 maakte ik 32 goals in 33 matchen. We werden met 80 punten en drie straten voorsprong kampioen in tweede klasse. Dat konden de supporters wel appreciëren. (lacht) En voor mij was het, na mijn twee superjaren bij Turnhout (waarin hij in twee seizoenen 78 keer scoorde, nvdr.) de bevestiging dat ik het scoren nog altijd niet verleerd was. En zo mocht ik het opnieuw in eerste klasse proberen. En als je dan beslissend kan zijn in de topmachten tegen Anderlecht Brugge of Standard, dan doet dat heel veel deugd.”

Sindsdien behoor je tot de historische vedetten van ‘den Bosuil’. Ik neem aan dat je dan ook meer dan tevreden bent over de huidige gang van zaken bij de club.
“Absoluut. Ik heb bij heel wat clubs gespeeld maar ‘den Antwerp’ blijft toch een specialleke. De promotie naar de hoogste afdeling vorig jaar, ook al was het kantje boordje, was een prachtig cadeau. Antwerp verdient dat. En dit seizoen is het helemaal de kers op de taart. Dat had niemand verwacht. Ik hoop dat Antwerp play-off 1 gaat halen. Dat gaat de club opnieuw een flinke boost geven.”

En Patrick Goots prijkt daar toch maar mooi op de ‘Wall of Legends’. Wat doet dat met een mens?
“Ik ben daar ongelooflijk trots op. Momenteel hebben ze de muur even weggehaald voor de bouw van de nieuwe tribune maar die komt zeker terug. Paul Gheysens levert daar prima werk. Het stadion van Antwerp gaat sneller klaar zijn dan dat van Anderlecht of Brugge. Ook de trainer, Bölöni, doet dat prima. Hij heeft al die gasten de nodige discipline bijgebracht en dat werpt zijn vruchten af. Niet evident als je een ploeg voorgeschoteld krijgt met spelers die van overal een beetje komen. En dan vergeet ik misschien nog het belangrijkste, de supporters. Er wordt veel over gezegd en geschreven maar de supporters zijn echt iets speciaals. Je vindt die ook werkelijk overal in Vlaanderen en meestal zijn ze van het fanatieke soort. (lacht) Een onderzoek heeft eens aangetoond dat Antwerp een potentieel heeft van 280.000 supporters. Veel meer dan andere clubs. Echt een reus die ligt te slapen en die de volgende jaren wel eens heel wakker zou kunnen worden.”

Na de gloriejaren bij de Great Old volgden nog KV Mechelen, Mol-Wezel en heel even Thes Sport. Je was nochtans al even de veertig voorbij. Dus je moet jezelf al die jaren wel goed verzorgd hebben?
“En uiteraard ook wat geluk hebben. Bij Thes Sport moest ik helaas na drie matchen afhaken omwille van een knieblessure. Dat is me niet vaak overkomen. Het was ook maar een beperkte blessure maar wel het signaal om de voetbalschoenen aan de haak te hangen. Nochtans was de behandelende arts erg onder de indruk van mijn knieën. Volgens hem konden ze de vergelijking met de knieën van een achttienjarige nog goed doorstaan. Dus het was zeker niet zo dat het helemaal op was. Maar goed, je moet een keer stoppen hé.” (lacht)

Vrij snel ben je dan aan de slag gegaan als trainer. Was het een bewuste keuze om in het voetbalmilieu te blijven?
“De optie is er altijd wel geweest. Bij KV Mechelen kregen we de mogelijkheid om ons trainersdiploma te behalen. Ik heb daar toen gebruik van gemaakt, al was dat niet eenvoudig. Je moet dat toch niet onderschatten. Het is behoorlijk veel studeren, zeker voor een veertigjarige. Al heb ik bij FC Kempenzonen al wel wat ervaring kunnen opdoen. Maar door een toevalligheid kreeg ik toen de kans om SK Kasterlee te trainen en dat zag ik wel zitten. Ik ben er toch vier jaar gebleven. Toen kwam Retie op de proppen en dat was ook een mooie uitdaging. Retie is een mooie club en er wordt hard gewerkt. Ik heb er ook de mogelijkheid om met veel eigen jeugd te werken en dat is altijd plezant.”

Is Patrick Goots met het ouder worden ook minder fanatiek geworden? Of baal je nog steeds na een verliesmatch?
“Eerlijk? Ik kan nog altijd niet tegen mijn verlies. Soms word je als ploeg gewoon weggespeeld. En dan is dat erg ontgoochelend maar daar moet je je bij neerleggen. Maar als je echt beter bent dan de tegenstander, kan ik een verlies moeilijk verdragen. Ik herinner mij de match op Verbroedering Arendonk dit seizoen. Aan de rust staan we 0-2 voor na echt wervelend voetbal, Barcelona in het klein. Een genot voor de trainer. En dan verlies je die match toch nog met 4-2. Dan zien ze me niet in de kantine. Ik ben meteen naar huis gereden. Dan ben ik een slechte verliezer ja.”

Over Verbroedering gesproken, ze gaan volgend jaar in zee met Vrij Arendonk onder de nieuwe vlag van KFC Arendonk Sport. Hoe staat het met de plannen tussen Retie en Branddonk op dat vlak?
“Als trainer ben ik daar uiteraard niet echt bij betrokken. Op niveau van de jeugd wordt er wel intens samengewerkt maar voor de eerste elftallen lijkt het water toch nog te diep. Het is knap dat ze dat in Arendonk op een vrij snelle manier hebben kunnen afronden. En ik ben ervan overtuigd dat een fusie ook heel wat voordelen heeft maar voor de supporters en de vrijwilligers blijft het uiteraard altijd een beetje moeilijk. Als de dug-out bij de tegenstander in het groen is geschilderd omdat dit de lokale kleuren zijn, zie ik er bij Retie toch altijd een paar met hun ogen draaien. Ze blijven nog liever een hele match rechtstaan dan in die dug-out te gaan zitten. Ik weet niet of de tijd voor een fusie dan al rijp is.” (lacht)

Waar ligt de ambitie als trainer? De naam van Patrick Goots als trainer, daar moeten toch clubs uit de hogere afdelingen op afkomen.
“Momenteel zit ik prima bij Retie. Ik heb niet het gevoel dat we al op elkaar zijn uitgekeken. Dus ik zou er graag nog enkele jaren bij doen en dan zien we wel. Ik beschik over een Uefa A diploma dus ik mag alles trainen behalve de profploegen. Eén of twee reeksen hoger trainen is zeker een optie maar dat heeft voor- en nadelen. Enerzijds denk ik wel dat het werk als trainer gemakkelijker wordt omdat de spelers op het veld in het algemeen al verder staan in het voetbaltechnisch denken. Anderzijds slorpt het trainerschap dan veel meer tijd op. En ik heb het sowieso al druk genoeg. Vergeet niet dat ik al van mijn negentiende ben aangesloten bij FC Kempenzonen. Dat wil ik niet zomaar opgeven om in een hogere reeks te kunnen trainen. Dat is ondertussen toch een belangrijk stuk van je leven geworden. Ook vind ik het leuk om naar mijn zoon te gaan kijken. Hij speelt bij Sint-Dimpna. En de dochter speelt volleybal bij Spinley Dessel. Dus mijn week en zeker mijn weekend zit al goed vol.”

Tijdens de week werk je nog als verkoper van gin en andere sterke dranken bij Sterkstokers in Sint-Lenaerts. En ook daar zie ik de voetbal terugkomen. Jullie bottelen speciale voetbalgins voor onder andere Anderlecht en Club Brugge.
“Klopt. Maar we doen dat niet alleen voor voetbalploegen. Ook bedrijven en verenigingen kunnen hun gepersonaliseerde gin op de markt brengen. Het is een zeer mooi en stijlvol product. Maar we verdelen niet alleen gin maar ook andere streekproducten zoals jenever en vermouth. Binnenkort werk ik er twee jaar, en nog steeds met veel plezier.”

Laat ons toch nog eens even terugkijken op je carrière. Waar ben je het meeste trots op?
“Ik denk dat er heel wat zaken zijn waar ik trots op ben. Maar wat ik altijd erg geapprecieerd heb, is mijn eigen supportersclub hier in Dessel. Bij veldrijders is een supportersclub heel normaal maar in het voetbal kom je dat niet vaak tegen. Toch niet individueel als voetballer. En ik word daar nog regelmatig over aangesproken. Mensen beleefden toen een fantastische tijd. Zelfs als ik op verplaatsing naar Dessel kwam, legden ze een bus in. Ze deden dan gewoon een toerke door Dessel om zo naar de match te rijden. Hilarisch toch. Als simpele kempenzoon ben ik daar het meeste trots op. Je moet het toch maar doen, denk ik dan.” (lacht)

En wat mag ik je tenslotte nog toewensen voor de komende maanden?
“Meer van hetzelfde is al lang goed. Veel plezier bij FC Kempenzonen, nog een goeie terugronde met Retie en uiteraard play-off 1 voor den Antwerp. En als dan verder met de kinderen en de familie alles goed gaat en de gezondheid het niet laat afweten, wordt het weer een mooi jaar.”

Ik wens het je van harte toe. 

Tekst: Peter Meulemans
Foto’s: Bart Van der Moeren


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*