Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Een b&b waar honden wél welkom zijn

SAINT-FELICIEN/ARENDONK – Dirk (48) en Agnes (49) De Proost-De Vocht menen een gat in de markt van de Vlaamse chambres d’hôtes in Frankrijk te hebben gevonden. Bij hen zijn honden uitdrukkelijk welkom. “Op de meeste plaatsen zijn honden verboden,” weet de voormalige voorzitter van hondenschool Snuffel in Arendonk. “Hier ontvangen we hondenbezitters met hun viervoeters met open armen.” 1 april ging hun La Bastide De Fontaille open.

Het is goed leven in de Kempen vinden wij, maar voor sommigen dreigt claustrofobie. Ze slaan hun vleugels uit en beginnen elders op deze aardbol een nieuw leven. Op zoek naar geluk dat ze hier niet of te weinig vinden. Anderen ontvluchtten de purperen hei met andere motieven: de liefde roept hen weg, hun job vraagt een nieuwe standplaats of ze willen – letterlijk – meer zon in hun leven. In de rubriek De Gelukszoekers maken we kennis met Kempenaars die hun dromen achterna lopen.

Ik ga er vanuit dat jullie reis tussen Arendonk en de Ardèche niet in een rechte lijn is verlopen.
Dirk: Ik ben in 1963 in Arendonk thuis geboren, mijn moeder had een heilige schrik van het ziekenhuis. Het eerste wat ik zei, was: ik wil hier weg. Die microbe heeft altijd in mijn lijf gezeten. Ik ben dan getrouwd met Agnes en hoewel we geen kinderen hadden, zijn we er nooit toe gekomen om de stap te zetten.

Tot we vorig jaar met onze honden terugkwamen van het wereldkampioenschap schoonheid in Parijs. Op onze terugreis waren we gestopt bij de fokker van één van onze honden in Poelkapelle, in de buurt van Ieper. Ze spraken over vrienden van hen die in Frankrijk een chambres d’hôtes hadden en die wilden verkopen. En zo is het plots weer gaan kriebelen om hier te vertrekken.

Jullie zijn er naartoe gereden en hebben gekocht. Of ging het zo snel niet?
We zijn er inderdaad naartoe gereden tijdens het verlengde weekend van 21 juli. Dat was in de Limousin. Eens weer thuis vonden we dat we toch maar eens andere chambres d’hôtes moesten gaan bekijken. In Frankrijk, want dat stond toen al wel vast. En zo hebben we een lijstje met vijf gastenverblijven gemaakt die te koop stonden. Twee weken hebben we uitgetrokken om die te gaan bezoeken. De eerste plaats die we aandeden, was hier in Saint-Félicien, waar we uiteindelijk hebben gekocht. Het regende dat het goot, maar even later trok de lucht open en zagen we een bijzondere lichtinval hier beneden over de vallei. Ik was op slag verliefd en zei tegen mezelf: dit is waar we voor gaan.

’s Anderendaags zijn we naar het huis zelf gaan zien. Het zag er heel netjes uit, mooi ingericht. Die mensen hadden veel zelf gedaan en dat liet zich zien in de kwaliteit. Het bood ook mogelijkheden tot uitbreiding en voor het onderbrengen van honden. Ik zei toen al tegen Agnes: ik denk dat we het al hebben gevonden. We hebben die andere locaties ook nog wel bezocht, maar ons hart lag vanaf dag 1 bij dit pand.

          

Die honden spelen toch wel een belangrijke rol in jullie leven, niet?
We hebben nu twee bearded collies: Quassea Brae Ashtonishing Samuel (roepnaam Guinness) en Sunday Mornings Harley (roepnaam Harley). Ik zit al 25 jaar in de hondensport en was bijna 20 jaar lang voorzitter van hondenschool Snuffel in Arendonk. Van meet af wilden we ons onderscheiden van andere gastenverblijven door uitdrukkelijk wel honden toe te laten. Ze mogen mee op de kamer, als er alleen hondenbezitters
zijn ook mee aan tafel.

We hebben een grote uitloopweide en bieden opvang aan voor de hond. Als mensen er eens een dag opuit willen, dan gaan wij met de honden wandelen en onderhouden wij hen. Hier kan je trouwens een hond nog loslaten. Ik ga geregeld twee tot drie uur wandelen zonder dat de honden aan de leiband moeten. Door mijn jarenlange ervaring kan ik mensen ook helpen bij honden met gedragsproblemen.

Vertel eens wat over de omgeving?
Wij bevinden ons in het niet te toeristische gedeelte van de Ardèche waar het niet te heet en nog groen is. Er liggen 750 km bewegwijzerde wandelwegen. In totaal kan je hier een 200 tal wijnhuizen bezoeken en hun wijnen proeven. Lyon en Valence liggen in de buurt en bij de wielertoeristen is de Ardèchoise wellicht bekend, een evenement van 13 tot 16 juni waaraan zo’n 15.000 sportievelingen deelnemen. Dat is het tienvoud van het aantal inwoners in het dorp. 

Een bijzondere bezienswaardigheid is Le Palais Idéal du Facteur Cheval, steen voor steen gebouwd door een Franse postbode. Je kunt in deze streek makkelijk twee weken verblijven zonder je een dag te vervelen. Om eerlijk te zijn, ik kende de streek niet echt voor we hier kwamen wonen. Maar ik ben er veel over gaan lezen en in de ruim twee maanden dat we er nu zijn, hebben we zelf al veel rondgereisd en zijn we op ontdekking gegaan.

De streek is nieuw, maar hadden jullie dan ervaring met het uitbaten van een gastenverblijf?
Het principe van de chambres d’hôtes ken ik vanuit mijn jeugdjaren, waar we jaarlijks naar een Zimmer Frei in Echternach gingen. Ik heb het altijd een heel toffe manier gevonden om op vakantie te gaan omdat je bij de mensen thuis verblijft. Dat is ook nu bij ons het geval. Onze gasten komen in onze keuken, in onze living. Het plezante is om met mensen om te gaan, hen te adviseren, wegwijs maken. Het is inderdaad allemaal nieuw. Op 1 april zijn we opengegaan en het is ons tot dusver heel goed bevallen.

Het is inderdaad hard werken en we maken lange dagen. Opstaan om halfzeven en vaak zijn we bezig tot tien of elf uur ’s avonds, zeker omdat we ’s avonds ook een table d’hôtes met streekproducten aanbieden. Maar het is anders werken, zeker anders dan wat ik gewend was. Voor het eerst werk ik ook voor mezelf. Het prettige is om voor mensen te
werken die met vakantie zijn, die het ook OK vinden dat het eten ’s avonds een half uurtje later op tafel staat.

          

Hoeveel kamers hebben jullie dan?
Vier in totaal. Het aanvankelijke huis had twee gastenkamers, maar wij bieden er twee extra aan die anders toch maar leeg staan. Onze woning is een rechthoekig huis en samen met de vorm van het dak wordt dat hier een ‘bastide’ genoemd. De ‘Fontaille’ is de berg waarop we zitten, 622 meter hoog. Als het aan mij had gelegen, waren we 20-25 jaar geleden al vertrokken. Mijn ouders leven al lang niet meer, maar de moeder van Agnes was de voorbije jaren ernstig ziek. In oktober 2010 is ze gestorven. Begin 2011 heb ik Agnes de vraag opnieuw gesteld, en na de ontmoeting met de hondenfokker is alles in een stroomversnelling gekomen.

Is dit iets wat je je hele verdere leven ziet doen?
Tot dusver bevalt het ons hier uitstekend. Ik zie ons dat toch minstens een tiental jaar doen en dan zien we wel. Nu werken we de hele dag samen, ook dat is een aanpassing. We doen dit niet om rijk te worden, want dat gaat niet met een chambres d’hôtes. Als we alle maanden onze kosten kunnen betalen, is het voor ons OK. Voor dit jaar hebben we al heel veel boekingen mogen ontvangen. Speciaal voor de dooie momenten in
april-mei en september-oktober mikken we op de hondenbezitters.

Ik ben intussen al eens rond gaan luisteren en in Annonay zou een hondenschool zijn. Daar wil ik mij gaan engageren en ook iets beginnen in gedrag
en gehoorzaamheid. Ja, die honden blijven een belangrijk gegeven in mijn leven.

www.bastide-de-fontaille.be

Tekst: Paul Huysmans


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*