Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Mieke staat vijftig jaar op de planken

HERSELT/ARENDONK – Vorig jaar werd ze zestig, en toch: het gaat nog altijd hard voor Mieke. Na een uitputtende reeks van uitverkochte kerstconcerten broedt de zangeres op alweer een nieuw album: een muzikaal partnership met countryzanger Bandit. “2018 wordt nog hectischer dan vorig jaar”, voorspelt ze. Of we – voor de drukte opnieuw toeslaat – nog even op visite mochten komen? Het mocht.

De zangeres uit Herselt heeft een drukke eindejaarsperiode achter de rug: ze holde van het ene kerstconcert naar het andere en legde tussendoor de laatste hand aan ‘Mieke, een carrière’, de documentaire die bij zowel MENT TV als het regionale RTV hoge kijkcijfers scoorde. “Ik heb een goed jaar achter de rug”, vertelt ze. “Ook professioneel, al was het bij momenten razend druk. De voorbereiding van de documentaire was behoorlijk zwaar en in september kwam er daar de release van ‘Parels’, mijn nieuwe album, bovenop.”

Over dat album gesproken: van de twaalf nieuwe nummers zijn er drie die als een stijlbreuk klinken. Toevallig zijn dat allemaal duetten met countryzanger Bandit.
Mieke: “Dat zijn ‘zijsprongetjes’. We hebben die countrynummers opgenomen met livemuzikanten, wat een geweldige ervaring was. Wat Bandit en ik gedaan hebben, smaakt naar meer en wellicht komt dat er ook. We werken op dit ogenblik aan nieuwe nummers, die in het beste geval verzameld zullen worden op een full-cd. Of dat album er effectief zal komen, dat wordt nog deze maand beslist.”

Zegt de zangeres die voorlopig een punt had gezet achter het maken van duetten.
“Ik was inderdaad van plan om weer volop aan mijn solocarrière te werken toen Bandit mijn pad kruiste. Toevallig, eigenlijk. Ik vond zijn stem zo mooi dat er wel een samenwerking van moest komen. Met drie duetten tot gevolg.”

Niet zomaar de eerste de beste liedjes, maar nummers van wie het origineel meermaals in de prijzen is gevallen.
“Het zijn inderdaad nummers met een zekere uitstraling. ‘Als ik eenzaam ben’ is een vertaling van ‘If I needed you’ (onder meer bekend van The Broken Circle Breakdown, nvdr.). ‘Jij leeft diep in mij’ is dan weer gebaseerd op ‘You remain’ van Willie Nelson en Sheryl Crow. ‘Desperado’ tenslotte hebben we geleend van Glenn Frey. Het is Bart Herman die de drie Engelstalige liedjes vertaald heeft.”

Jouw leeftijd, zestig intussen, lijkt weinig vat te hebben op jouw muzikale ambities.
“Dat heb je goed gezien. De agenda van 2018 wordt overigens nog drukker dan het programma van vorig jaar. De kerstconcerten met Luc Van Meeuwen waren bijvoorbeeld enorm snel volgeboekt. Ach, elke artiest wil graag dat het druk is, maar in november wil ik toch twee weken rust inlassen om de batterijen tijdig op te laden voor de volgende eindejaarsperiode. Ik heb dat nodig. Ik ben nu eenmaal geen dertig meer.”

Strenge aanpak

In 2018 sta je exact vijftig jaar op de planken. Met dank aan Pierre Kartner?
“Absoluut. Hij heeft veel voor mij betekend. Zonder hem zou het er nu anders hebben uitgezien, denk ik. Ik zou wel een zangeres zijn geweest, maar eentje die enkel in Vlaanderen bekend zou zijn.”

Jij was nog een puber toen hij jou onder de vleugels nam. Is hij een tweede vaderfiguur voor jou geweest?
“Een tweede vader zou ik Pierre niet noemen, al was hij best wel streng. Als het op vriendjes aankwam, was hij duidelijk: ofwel een relatie ofwel zingen. Tja, dan was de keuze snel gemaakt. Ik had geen problemen met die strenge aanpak. Hij investeerde veel tijd en energie in mij, dus vond ik het niet meer dan normaal dat hij mij in de gaten hield.”

Hij heeft ook altijd over de inhoud van jouw repertoire gewaakt. Was hij op dat vlak ruimdenkend?
“Ook als producer was hij streng. Als er weer eens een aanbod binnenkwam van een andere producent om een Engelstalig nummer op te nemen, bedankte hij altijd. Hij liet me niet zomaar gaan. Als Pierre na een concert al huiswaarts was gereden, zong ik samen met het orkest nog snel nummers als ‘Ben’ van Michael Jackson, al deden we dat nooit zolang hij in de buurt was.”

Gecoacht worden door Vader Abraham heeft er wel voor gezorgd dat veel fans denken dat jij van Nederlandse origine bent.
“Dat denken ze nog altijd. (lacht) Als ze me aankondigen in Nederland, zegt de presentator meestal: ‘Hier is ons Mieke.’ In Vlaanderen zeggen ze net hetzelfde. Dat misverstand heeft dus voordelen.”

Kartner is intussen 82. Heb je nog veel contact met hem?
“Hij belt me nog vaak om wat bij te praten, of om mij ervan te overtuigen weer samen op te treden. Voorlopig ben ik daar nog niet op ingegaan. De tandem Pierre-Mieke zou nog wel werken, ook al dateren onze duetten van veertig jaar geleden. Ik had toen nog een kinderstemmetje.”

Neen zeggen tegen een man als Kartner, hoort dat wel?
“Ik zeg niet echt neen, ik schuif het aanbod gewoon even voor me uit.”

Rob de Nijs

Je was amper elf toen je jouw eerste zangtrofee op zak stak. Als kind een groot publiek trotseren, kwam daar niet ontzettend veel moed bij kijken?
“Moed is misschien niet het juiste woord. Ik noem het doorzettingsvermogen. Ik merk wel dat optreden toen meer vanzelfsprekend was dan nu. Het wordt, hoe vreemd ook, almaar spannender, waarschijnlijk omdat het nu meer inspanning vraagt. Vroeger dacht je er niet over na.”

Je zong liedjes als ‘Zomertijd’ en ‘Niet elke oester heeft een parel’. Dat was als jong meisje toch allesbehalve evident?
“Vergis je niet: ik hoorde die liedjes graag. Ik ben met dat genre opgegroeid. Mijn ouders luisterden thuis elke dag naar Radio Veronica, dat hoofdzakelijk Nederlandstalig werk programmeerde. Zelf vond ik Alice Cooper, The Troggs, Olivia Newton-John en Slade geweldig, maar die artiesten draaide ik alleen in mijn vrije tijd.”

Op latere leeftijd dook je de studio in met onder meer Dennie Christian, Freddy Breck en Lee Towers. Hoe blik je daarop terug?
“Met Dennie en Freddy heb ik schitterende momenten beleefd. Ik denk ook vaak terug aan mijn samenwerking met Ben Cramer, Bart Kaëll, Liliane Saint-Pierre en Jo Vally. Ondanks mijn solocarrière blijft de verleiding om een duet te maken erg groot. Als ik iemand met een mooie stem tegen het lijf loop, moet ik mezelf inhouden om niet meteen een voorstel te doen.”

Krijg je zelf nog aanbiedingen?
“Nog wekelijks, en dat zeg ik in alle bescheidenheid. Voorlopig ga ik er niet op in.”

Welke vedetten kunnen jou nog wel verleiden?
“Ik weet niet of ze staan te springen om met mij de studio in te duiken, maar Rob de Nijs en Willeke Alberti mogen mij altijd bellen. (lacht) Nu wil ik eerst afwachten wat mijn samenwerking met countryzanger Bandit teweeg zal brengen.”

Eén voordeel: het westerngenre is jou niet onbekend. In 1998 nam je al een album op met vertaalde nummers van Dolly Parton. Heeft zij dat zelf ooit geweten?
“Helaas niet. Na de release van die langspeler hebben we een poging gedaan om een exemplaar in haar brievenbus in Nashville te droppen, maar we kwamen net op tijd te weten dat zoiets in Amerika verboden is. Hoe dat komt? Door een complexe wetgeving op muziekrechten.”

Misopvattingen

In de Nederlandse en Belgische tv-archieven bulkt het van beeldfragmenten uit jouw beginjaren als zangeres. Welke beelden zijn jou zelf het meest bijgebleven?
“Mijn eerste tv-optreden in Nederland, als klein meisje, op een krukje naast Pierre Kartner. Ik zong samen met hem ‘Klein klokje’, nog voor er sprake was van ‘Een kind zonder moeder’. Eén optreden, meer was er niet nodig om ervoor te zorgen dat iedereen in Nederland én België mij op slag kende. Een dag na de uitzending stonden de kranten er vol van.”

Is een halve eeuw in het vak niet het ultieme moment om jouw memoires te schrijven?
“Ooit is iemand die we goed kenden aan een boek begonnen, maar dat project is nooit afgewerkt. Ik heb er wel eens aan gedacht, maar een documentaire zoals die van MENT TV en RTV is ook een goede manier om mijn carrière te overschouwen.”

Zo’n biografie zou anderzijds wel enkele misopvattingen over jou uit de wereld kunnen helpen. Dat je een schlagerzangeres bent, om er maar één te noemen.
“Dat label klopt inderdaad maar deels. Mijn teksten zijn uit het leven gegrepen, dat wel, maar daarom zijn het nog geen schlagers. Wellicht heb ik die titel te danken aan mijn samenwerking met Dennie Christian en muziekproducent Harry Thomas, de grondlegger van de schlagerfestivals. De liedjes die we in de jaren tachtig samen hebben gemaakt, dat waren échte schlagers. Mijn andere nummers omschrijf ik liever als levensliedjes.”

Nog een label: dat van lieve, innemende en brave persoonlijkheid. Net iets té braaf, misschien?
“Ach, wat is te braaf? Ik heb in mijn carrière weinig mensen tegen mezelf in het harnas gejaagd. Op een of andere manier overkomt me dat gewoon niet. Volgens Pierre Kartner had ik soms wat stouter mogen zijn, maar waarom zou ik? Ik heb alles gedaan wat ik wilde doen. En kijk: na vijftig jaar draai ik nog altijd mee. Waarom zou ik klagen?”

In 2016 ontving je de Golden Lifetime Award, vorig jaar de MENT TV-Loftrompet voor Beste Videoclip voor ‘Als ik eenzaam ben’. Is er nog plaats in jouw trofeeënkast?
“Die Loftrompet, een bronzen creatie van kunstenaar Marc Claerhout, is uiteindelijk bij Koen (Bandit, nvdr.) verzeild geraakt. Niet dat ik hem niet wilde, maar Koen liet die onderscheiding maar niet los. Eigenlijk zou ik met hem een beurtrol moeten afspreken: één week hier, één week bij hem.” (lacht)

Onlangs dook jouw naam ook op in ‘De Nieuwe Mode van Oranje’, een bestseller over de Oranjes en hun ontwerpers. Wat is de link tussen jou en het Nederlandse vorstenhuis?
“Vorig jaar zat ik in de buurt van Utrecht met vrienden op een terrasje, op een steenworp van het huis van prinses Beatrix. Naast haar woning ligt haar zoon Friso begraven. Na het eten zijn we naar zijn graf gaan kijken. Daar was ik echt niet goed van. Een moeder die haar eigen zoon moet begraven, dat moet een onbeschrijflijk gevoel van pijn en onmacht bij haar teweeggebracht hebben. Ik heb nadien aan tekstschrijfster Mary Boduin gevraagd om daar een nummer over te schrijven, op de melodie van ‘Do you know’ van Diana Ross. Zo is ‘En opeens’ ontstaan, een liedje dat ook op mijn laatste album staat.”

Zelf kwam jij ook al vroeg met de dood in aanraking, na het overlijden van jouw man Hugo in 1995. Heeft zijn plotse dood jouw geloof aangetast?
“Ik ben daardoor wel gaan twijfelen. Waarom laat God zo’n dingen gebeuren, vraag ik me wel eens af. Niettemin heeft de kerk in mijn leven een belangrijke rol gespeeld, vooral toen ik jong was. Op de hoek van onze straat stond een kapelletje. Elke woensdag deed de pastoor daar een misviering. Als we gingen, kregen we een stempel. Twaalf stempels leverde een ticket op voor de busreis naar Scherpenheuvel. Niet de eucharistieviering, maar die stempels waren mijn drijfveer.”

Nogal wat artiesten spraken rond Kerstmis openlijk over hun geloof en hun persoonlijk gebed voor een voorspoedig 2018. Wat mag het nieuwe jaar voor jou brengen?
“Gezondheid voor alle mensen die ik liefheb en een rustige verderzetting van mijn carrière. Met de klemtoon op dat eerste, want dat blijft uiteindelijk toch de basis van alles.”

Meer info: www.miekesite.be

Tekst: Peter Briers
Foto’s: Bart Van der Moeren


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*