Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Michiel De Looze maakt zijn kinderdroom waar

BEERSE – Dertien jaar was Michiel De Looze toen hij alleen naar Anderlecht verhuisde met slechts één doel voor ogen: profvoetballer worden. De volgende jaren waren er geen van glitter en glamour maar van hard werken, veel concurrentie en eenzaamheid. Maar ook van vriendschap, jongens onder elkaar, genieten van elk contact met het gras en de bal. En vooral van dromen en dromen waarmaken.

Net als vele jongens van mijn leeftijd droomde ik ervan om tijdens de finale van de Champions League in de laatste minuut de winning goal te maken. Het is er nooit van gekomen en het zal ook niet meer gebeuren. Verder dan een eervolle vermelding bij een veteranenmatch ben ik niet geraakt. Maar voor Michiel De Looze (18) uit Beerse liggen alle pistes nog open. Het grootste deel van zijn jeugdopleiding genoot hij bij Anderlecht en nu klopt hij op de deur bij het eerste elftal van KV Mechelen. Talent alleen volstaat hier niet meer. Naast trainen is het vooral hard werken, veel opofferingen maken en een beetje geluk. In mijn dromen van toen was dat toch anders.

Als kind wou jij ongetwijfeld ook profvoetballer worden, net als alle klasgenoten. Wanneer wist je dat dit voor jou wel was weggelegd?
Michiel De Looze: “Eigenlijk pas helemaal op het einde. Het gaat natuurlijk stap voor stap. Je mikt elk jaar op een trapje hoger maar je weet op voorhand nooit hoe ver je kan geraken. Ik ben op mijn vijf jaar beginnen voetballen en maakte in die tijd veel goals. Maar zo liepen er bij de duiveltjes wel meer rond. Ik mocht ook vaak meespelen met de jongens van een jaartje ouder en dan weet je wel dat je bij de beteren bent. Maar toen ik bijvoorbeeld bij Westerlo ging voetballen, ik was toen elf jaar, was mijn ploeg volledig samengesteld uit spelertjes zoals ik die vanuit andere dorpen naar Westerlo kwamen. Het was een hele nieuwe samengestelde ploeg. Dus moest ook ik terug van nul starten om me te bewijzen. Het waren wel drie leuke jaren bij Westerlo. We hadden een hele goeie ploeg en amuseerden ons kostelijk. Als ik nu nog contact heb met teamgenoten van toen is dat nog altijd even hartelijk.”

Na drie jaar Westerlo verliet je de Kempen voor de grote sprong naar de hoofdstad. Je was toen dertien. Waarom Anderlecht?
“Tijdens het derde jaar bij Westerlo speelden we kampioen met de U13. Het was voor mij tijd om de volgende stap te zetten. Anderlecht heeft mij tijdens die periode altijd gevolgd en mijn ouders hadden toen regelmatig contact met hun scouts. Dat charmeert uiteraard. Er waren zeker nog andere ploegen die interesse toonden maar het verhaal bij Anderlecht klopte wel. Ze beschikken over een schitterende accommodatie en de omkadering met de scholen in de buurt was prima. Ze zorgden voor een gastgezin en deden er alles aan om je daar thuis te laten voelen.”

Bedoel je nu dat je al op je 13de de ganse week in Anderlecht woonde? Dat moet niet altijd gemakkelijk geweest zijn.
“Klopt. Dat was een behoorlijke opoffering, zeker op die jonge leeftijd. Mijn eerste twee jaren woonde ik bij Wanda Granata, de zus van Rocco Granata. Zij was gastgezin voor de jonge voetballertjes bij Anderlecht. En ze zorgde heel goed voor ons. Na twee jaar ging ik op internaat. Het waren wel drukke weken want de combinatie school en voetbal was niet altijd simpel. We kregen toestemming om bepaalde lessen afwezig te zijn als het training was maar die verloren lessen moesten we zelf zien in te halen. Het was dus zeker niet zo dat we een voorkeursbehandeling kregen op school. Integendeel zelfs. Sommige leraren vonden dat die voetballers maar extra hard hun best moesten doen. Maar je zal me zeker niet horen klagen over die periode. Het was hard werken, met momenten was het eenzaam, maar ik wist dat het erbij hoorde als ik ooit dat profcontract wou tekenen bij Anderlecht. Ik kijk daar nu met veel trots en voldoening op terug.”

Je wordt dan zestien jaar en tekent je eerste profcontract. Die jongensdroom wordt eindelijk werkelijkheid en dan kan je de vruchten beginnen plukken van al die opofferingen. Dat moet een leuk gevoel geweest zijn.
“Een jongensdroom, inderdaad. Maar tegelijkertijd weet je dat het harde werken dan pas echt begint. Uiteindelijk wil je bij de grote jongens meedoen. En die middelbare school moest ook nog afgemaakt worden. Het gevoel is dan dubbel. Want je klasgenoten en vrienden zijn ook je grootste concurrenten. Je bent natuurlijk niet de enige die in het A-elftal van Anderlecht wil meespelen. De concurrentie is erg hard en je moet elke kans trachten te grijpen. En tussendoor ook een beetje geluk hebben. Alle jongens daar hopen de nieuwe Tielemans of Dendoncker te worden. Maar zo simpel is het niet. Kijk maar naar Mile Svilar, Wout Faes en Hannes Delcroix. Zelf kreeg ik naar mijn gevoel te weinig kansen bij de U21, de echte wipplank naar het eerste elftal. Toen mijn contract afliep in juni van dit jaar leek het mij dan ook beter om een trapje lager mijn kans te wagen. De keuze voor KV Mechelen was snel gemaakt.”

Dat betekent ook dat je na vijf jaar terug thuis in Beerse woont. Dat was even aanpassen?
“Het is plezant om terug thuis te wonen. Al had ik er geen rekening mee gehouden dat ik zou moeten stofzuigen en de auto wassen. (lacht) Ik heb nu ook de kans om een diploma hoger onderwijs te halen. Ik studeer ‘Sport & Bewegen’ aan Thomas Moore in Turnhout. In combinatie met de trainingen en de matchen is het nog altijd erg druk. Ik probeer ook zo veel mogelijk naar de kiné te gaan om specifiek te trainen en meer body te kweken. Eigenlijk ben je dag en nacht met voetbal bezig. Anders lukt het ook niet. Er moet vandaag gewerkt worden. Niet uitstellen tot morgen want elke seconde die wegtikt kan je niet meer terugkopen. En het zou jammer zijn van al die opofferingen om er nu niet vol voor te gaan. Al is het maar uit respect voor mijn ouders. Je hebt geen idee hoeveel kilometers zij al die jaren voor mij hebben gereden en hoeveel uren ze naast het veld of in de kantine hebben staan wachten. Ze hebben mij altijd heel erg gesteund om mijn droom waar te maken en daar ben ik hen heel, heel erg dankbaar voor. Zo kookt mijn moeder nog altijd zo gezond mogelijk voor mij, met veel groentjes. Het zijn kleine zaken maar wel erg belangrijk.”

Wat zijn de ambities op dit moment?
“Momenteel speel ik bij de U21 van KV Mechelen en ik denk dat ik daar zeker mijn plaats heb. Alles loopt naar wens. Tijdens de voorbereiding heb ik eens mogen proeven van het eerste elftal en dat smaakt natuurlijk naar meer. Dus ik zou bij Mechelen liefst zo veel mogelijk wedstrijden willen spelen om zo mijn plaats bij de eerste ploeg af te dwingen. Nog hard werken dus.”

Het is vandaag zondag, je enige vrije dag in de week. Wat doet een jonge voetballer dan?
“Ik ga straks naar Lentezon kijken. Ongetwijfeld. Veel van mijn vrienden spelen daar en dat is altijd leuk. Ze hebben trouwens een hele goeie ploeg. Vorig jaar zijn ze helaas gedegradeerd naar 3de provinciale maar ik ben er zeker van dat ze dit jaar terug promoveren.”

Tekst: Peter Meulemans
Foto: Jo Van Holder


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*