Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Tiny Bertels geniet van het leven

ARENDONK/OOSTMALLE/ANTWERPEN – In de Telenet-reeks Chaussée d’Amour was ze te zien als bordeelhoudster, slechts enkele maanden nadat ze in de televisieserie ‘Voor wat, hoort wat’ de directrice van een luxe-seniorie speelde. Momenteel neemt ze voor de VRT alweer nieuwe afleveringen op van ‘Loslopend Wild & Gevogelte’ en daarnaast heeft Tiny Bertels (44) ook een toneel- en zangcarrière. Toch maakt ze voor Onderox graag tijd want haar grote familiehart blijft voor de Kempen kloppen.

We spreken af in café Kiebooms op het Antwerpse de Coninckplein. Een juweeltje uit de fifties dat de multiculturele buurt wist te overleven. Het is een reis in de tijd, naar de glorieuze dansavonden van weleer onder zwierige plafonds en flikkerend neonlicht. Fotograaf Bart is in de wolken en weet niet waar Tiny eerst gezet. In een art-deco fauteuil, driedubbel voor de vele muurspiegels, bij een kitsch-ornamentje,… “Jij komt uit Retie?” vraagt Tiny aan de fotograaf. En dan: “Daar zijn de worsten langer dan in Arendonk.” Bart kijkt haar niet begrijpend aan. “Ah ja, in Retie zeggen ze toch w-eu-eu-st”, schatert Tiny. De toon is gezet voor een pittige babbel, waarin humor en ernst elkaar afwisselen, gekruid met een flinke dosis geluksgevoel. Want naast actrice en zangeres voelt Tiny zich vooral een geluksvogel. “Ik heb alles wat mijn hartje begeert: een tof en gezond gezin, werk genoeg en een familie die mij graag ziet. Kan er iets schoner zijn dan dat?”

En die familie woont in Arendonk?
“Ik ben zelf opgegroeid in Oostmalle maar als ik het over familiegeluk heb, dan gaan mijn gedachten inderdaad naar Arendonk. Toen ik kind was, gingen we elke week naar mijn grootouders op de Wampenberg. Ik associeer Arendonk echt met een warm familiegevoel. En uiteraard ook met de mooie natuur. De vaart met die rij bomen erlangs, dat is toch prachtig. Of ik het dialect van Arendonk nog ken? Zelf spreek ik het niet zo veel meer maar toen ik tijdens de auditie in Studio Herman Teirlinck achter mijn rug plots Arendonks hoorde, wist ik niet waar ik het had. Ik keerde me om en stond tegenover acteur Ben Segers.”

Studio Herman Teirlinck: was dat een vanzelfsprekende keuze na je middelbare studies?
“Oh nee, ik zat op Het Spijker in Hoogstraten, bij de Ursulinen en wist totaal niet wat er in de wereld voorhanden was. De klassieke doorstroming na het secundair was naar de hogeschool of de universiteit. Ik ben  in Leuven Toegepaste Economische Wetenschappen gaan studeren. Na drie jaar wist ik: dit is niets voor mij. Het was best een moeilijke zoektocht. Mijn zus had me na Het Spijker al aangeraden om naar de Studio te gaan maar op één of andere manier is dat bij mij heel traag doorgesijpeld. Nu ben ik daar blij om want als zeventienjarig meisje uit de stille Kempen was ik niet klaar voor een leven in de stad. Bovendien had ik totaal geen idee van wat ik na een toneelopleiding zou moeten gaan spelen. Ik wist alleen dat ik goed kon zingen.”

Herinner je je nog je allereerste acteerprestatie waarvoor je ook echt betaald werd?
“Dat was in het Zuiderpershuis waar ik gevraagd werd omdat een andere actrice was uitgevallen. Het ging over ‘armoede is vrouwelijk’ of zoiets en we moesten het stuk nog helemaal zelf maken, vanuit het niets. Het was in 1997, het jaar dat ik afstudeerde. Bij het toneelgezelschap van Jan Fabre mocht ik ook snel aan de slag. Ik had bij hem stage gelopen en met die voorstelling zijn we later nog op tournee gegaan.”

Intussen heb je ook al heel wat televisierollen op je actief maar de meesten leerden je pas kennen als Clara Debruycker in Groenten uit Balen. Was het stakingsverhaal van de Vieille Montagne je bekend?
“Ik kende het niet uit het echte leven maar wel omdat het in theater al ontelbare keren is gespeeld. Toen ik het filmscenario las, voelde ik me meteen verwant met de taal en de manier van spreken tussen kempenaars onderling. Die is heel direct, nuchter en met de twee voeten op de grond. Zo is het en daarmee uit. Diezelfde omgang heb ik ook meegekregen van mijn familie. Bovendien was het een heerlijke ervaring om met zoveel acteurs uit de Kempen samen te spelen. Stany Crets, Koen de Bouw, Herwig Ilegems… en Evelien Bosmans die een glansprestatie neerzette waarvoor ze terecht is bekroond. Ze is niet alleen een steengoede actrice, ze is ook een heel fijn mens.”

Je werkt nu aan de vierde reeks van ‘Loslopend Wild’. Daar is sinds vorig seizoen ‘en Gevogelte’ bijgekomen zodat er nu ook mannen meespelen. Steekt het niet dat jullie, als vrouwen, het succes van de reeks nu moeten delen met mannen?
“Oei, dat is een heel slechte vraag om aan mij te stellen. Ik ben nogal een hevige fan van vrouwen en vind dat zij op allerlei vlakken tekort worden gedaan. Maar het is de VRT die de keuze gemaakt heeft om aan ‘Loslopend Wild’ mannensketches toe te voegen. Ze wilden wellicht een breder publiek aanboren. Zelf had ik misschien een andere keuze gemaakt maar voor het programma zelf is het een goede zaak geweest. Vanwaar het succes van de reeks? De situaties die we erin spelen, zijn heel herkenbaar voor een grote groep. Het maakt je als kijker deelgenoot en je leert de dingen die je zelf meemaakt beter relativeren. Ook met hoeveel sérieux je sommige zaken aanpakt, terwijl die heel humoristisch kunnen zijn. En dat je dat niet beseft, net omdat je er net zo ernstig mee bezig bent.”

Als vrouwen dan toch meer op tafel moeten kloppen, welke rollen zouden ze dan volgens jou moeten spelen?
“Maakt niet uit, als ze maar niet cliché zijn. Er worden bijvoorbeeld veel te veel vrouwen in de zorgsector geduwd terwijl dat in het echte leven helemaal niet zo is. En bij uitbreiding geldt dat ook voor andere groepen. Neem nu een opname in Brussel. Als daar vijftig figuranten in meedoen, kan je het niet maken om daar vijftig blanke mannen en vrouwen neer te zetten en geen enkele kleurling. Zo is Brussel helemaal niet. Ik denk dat televisiemakers daarin een belangrijke taak hebben. Een voorbeeldfunctie zelfs want soms helpt het als in fictie een vrouw een bepaalde rol speelt, bijvoorbeeld een onderzoeksrechter, om dat later in de realiteit ook tot stand te brengen. Ik pleit daar echt voor want vrouwen vergeten te dikwijls hoe sterk ze wel zijn.”

Zag je in Chaussée d’Amour sterke vrouwen? De serie speelt zich af in het prostitutiemilieu, waar je toch niet altijd weet of de vrouwen daar uit vrije keuze zitten?
“Ik ben inderdaad heel dicht bij die wereld gekomen. Om me voor te bereiden op de rol van Sylvia, heb ik een nacht doorgebracht in een bordeel. Je beseft dan dat niet iedereen in hetzelfde nest opgroeit maar toch zijn of haar leven probeert te leven op de best mogelijke manier. Of ze zelf keuzes hebben, betwijfel ik. Veel meisjes komen al heel jong in het milieu terecht en kunnen er nog moeilijk uit geraken. Maar ik ben geen expert. Ik kan alleen maar zeggen wat ik heb gevoeld toen ik met die meisjes sprak. Het bordeel waar ik voor Chaussée d’Amour was, werd al achttien jaar door dezelfde vrouw op een integere manier gerund. De meisjes waren er vrij om te gaan en te staan waar ze wilden. Tenminste dat gevoel had ik toch maar om er echt het fijne van te weten, moet je hun hele verhaal kennen. Maar wat ik vooral denk als ik nu langs zo’n Chaussée rijd en die vrouwen in de etalage zie: ze zijn zo mooi. Waarom hebben ze niet het zelfvertrouwen om te doen wat ze echt in zich hebben.”

Een heel andere kant nu: bij theater Froe Froe speelde je toneel voor kinderen.
“Oh ja, dat is heerlijk om te doen. Alleen al die kinderen zien binnenkomen in de theaterzaal, mooi twee aan twee, dat kan me echt vertederen. Op het podium krijg je ook vaak reacties, regelrecht uit de zaal. Zo moest ik in een stuk tegen twee circusartiesten die zich jongleurs waanden zeggen dat ze dat niét waren, en ook dat ze géén circusartiesten waren, en niet dit en niet dat… Uit de zaal klonk plots een kinderstemmetje: ‘Goed gezegd, meisje!’ Als er zoiets gebeurt, dan smelt je toch? En je weet meteen dat ze mee zijn met je verhaal.”

Je hebt zelf twee zoontjes, hebben ze het acteertalent van jou en hun vader Tom (Dewispelaere) geërfd?
“Het acteren zie ik nog niet direct, zingen kunnen ze wel en ze spelen allebei een instrument. Trouwens, in heel veel kinderen zit muzikaal talent. Op verjaardagsfeestjes merk ik dat snel. Als ik een kind hoor zingen, word ik daar vanzelf blij van. Als ouders proberen we een goed evenwicht te vinden tussen gezin en werk. Dat is niet altijd evident als je allebei een creatieve job hebt. Maar na twintig jaar is die eerste ambitie en het verlangen om alles te willen wat weggeëbd. Je bent rustiger geworden en kan beter beoordelen welke aanbiedingen echt interessant zijn, ook voor de ander.”

Wanneer horen we jou nog eens zingen?
“Enkele jaren geleden heb ik samen met Lucas Van den Eynde, Stefan Wellens en Ivan Smeulders ‘Door het venster van de tram’ gemaakt: een ode aan Wannes Van de Velde. Volgend jaar in februari gaan we die voorstelling hernemen want het was een groot succes. Wannes spreekt nog altijd veel mensen aan, omdat hij zo’n wijze man was. Zelf ben ik ongelooflijk blij dat ik hem persoonlijk mocht kennen. Ik volgde op de Studio gitaarlessen, gewoon om bij Wannes te kunnen zijn en zijn verhalen te horen. En veel studenten deden dat. Het is de poëzie, het schrijftalent en de intensiteit waarmee Wannes in het leven stond die hem tot zo’n boeiende figuur maakte. Maar goed gitaar spelen is me nooit gelukt. Wannes zei het al: meiske, het is misschien beter dat je bij je piano blijft.”

Tot slot, welke rol zou je in de toekomst nog graag spelen?
“Oh, het maakt niet uit in welke rol ik kruip, als de figuur maar een gelaagdheid heeft en niet stereotiep is. Het mooiste voor een actrice is dat je van één mens meer kanten kan laten zien, of dat nu een cafébazin of een journaliste is. Ik kan heel veel kwijt als ik voor een camera sta. Als de cameraman dan ‘actie’ roept, dan krijg ik de tijd en de ruimte om mijn eigen ding te doen en iets te zeggen op de manier zoals ik het wil. Die vrijheid heb je niet in elk beroep. Ik kan dus voor de voorbije twintig jaar alleen maar dankbaar zijn.”

Tekst : Suzanne Antonis
Foto’s: Bart Van der Moeren


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*