Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Airis is klaar voor de grote doorbraak

NOORDERWIJK - De naam Laura Van den Bruel zegt u mogelijk niet al te veel. Maar als Iris vertegenwoordigde de 20-jarige Noorderwijkse schone in 2012 wel ons land in het verre Baku tijdens het Eurovisiesongfestival. Met haar lied ‘Would you’ kon ze zich toen niet plaatsen voor de finale. Daarna kregen de studies grafische vormgeving even prioriteit. Iris werd intussen Airis en de Kempense is nu opnieuw helemaal klaar om de Vlaamse podia te veroveren

Na haar Eurosongavontuur heeft de muziek even plaats moeten ruimen voor de studies als grafisch ontwerper aan Sint-Lucas in Antwerpen. Maar nu kan er weer volop gezongen worden. Met veel enthousiasme vertelt de jongedame, zowel over haar muziek als over haar opleiding. “Waarom zou ik ze niet koppelen? Grafisch ontwerpen en muziek gaan perfect samen. Daan doet het ook, Marcel Vanthilt ook, waarom zou ik dat niet kunnen? Hoezen ontwerpen, posters, flyers,… Ik doe dat graag en dan heb ik het hele proces zelf in de hand. Qua discussies scheelt dat een slok op de borrel. Al vraag ik wel altijd raad aan ons ma.” Voor haar nieuwe single Heartbreaker bedacht en regisseerde ze de bijhorende videoclip helemaal zelf.

Laat me raden, als piepjong snotneusje gezongen in het lokale kerkkoor?
“Dat nu wel niet, maar het was wel rap al zingen wat de klok sloeg. Ik herinner me nog het jubileum van mijn grootouders, daar stond ik meteen boven op de tafel. Want Lauraatje kon mooi zingen en die moest dat maar eens tonen. Ik hoor vertellen dat ik toen al de zaal stond aan te zwengelen om mee te zingen en mee te doen. Het lukte wonderwel, de vaste dj sprak meteen van een rastalent. Het repertoire van het songfestival kende ik al. Via Joepie, dat moest je als tiener toen echt lezen, vernam ik dat er een wedstrijd georganiseerd werd voor jongeren. Er werd nieuw talent gezocht. Van alle kanten werd ik aangemoedigd om mee te doen. In het begin had ik mijn bedenkingen, maar uiteindelijk deed ik het toch. Mijn ma heeft nog in zeven haasten een video gemaakt om mijn aanvraag te ondersteunen.”

En toen geraakte alles in een stroomversnelling?
“Het was meteen ongelooflijk hectisch. Heel mijn entourage deed er alles aan om zo veel mogelijk stemmen te ronselen. De finale was indertijd in Bobbejaanland en mede dankzij gitarist Simon hield ik er een goed gevoel aan over. Al was het er enorm warm en had ik behoorlijk wat stress. Er werd vanaf plaats vijf afgeteld en mijn adem stokte toen ik plots gewonnen had. Met het nummer ‘Wonderful’. Dat vind ik nog altijd een geweldig nummer. Q-Music draaide dat liedje heel vaak. Ons ma en ik hebben het in de auto ooit eens onafgebroken gespeeld van Heverlee tot Noorderwijk. En kort daarna kwam de vraag van de platenbaas of ik naar het songfestival wilde gaan.”

Jij hebt meteen toegezegd?
“Zeker en vast! Dat was altijd al mijn droom geweest, aan mogelijke consequenties dacht ik op dat ogenblik niet. Zoals onmiddellijk de ergste stress die ik al meegemaakt heb: mijn eerste persconferentie. Ik zat daar ineens naast Peter Van de Veire en aan de overkant van de tafel stond de verzamelde nationale pers, volop aan het filmen en het flitsen. Toen bonkte mijn hart in overdrive.”

Maar eenmaal de bloeddruk weer normaal, was het toch wel leuk?
“Zeker weten! Omdat het Songfestival in Baku was en ze in Azerbeidzjan bekend zijn om hun worstelaars, mocht ik op een gegeven moment zelf gaan worstelen. Dat was allemaal wel geregisseerd, maar ook erg plezant. Ik mocht toen ook optreden op Pennenzakkenrock, ook echt fantastisch. De mensen achter de schermen waren zo behulpzaam en vriendelijk, ik mocht er duidelijk niets te kort komen.”

En toen kwam er even een dipje in je carrière.
“Een dip zou ik het niet willen noemen, maar ik heb het een dik jaar bewust op muzikaal vlak wat kalmer gehouden omwille van mijn studies. Tja, die wou ik toch niet overboord gooien. Ik doe dat ook bijzonder graag. Wat niet wil zeggen dat ik dan muzikaal helemaal niets gedaan heb. Ik werd bijvoorbeeld vaak gevraagd om op trouwmissen en begrafenissen te zingen. Dat heb ik altijd zo goed mogelijk gedaan. Tussendoor mocht ik voor Eurosong ook optreden in het Sportpaleis, een unieke ervaring, daar word je even klein van.”

Jij zong zelfs op de begrafenis van jouw grootvader?
“Mijn grootvader en ik, dat waren twee plaagstokken onder mekaar. Maar tegelijk ook zielsmaatjes. Hij had zelfs zo’n echt Decaporgel in zijn huis staan. Daar zaten we geregeld samen naar te kijken, gewoon samen genieten. Toen hij ziek werd, was dat voor mij heel pijnlijk. Ik heb het nummer ‘Verloren’ ingezongen toen hij alsmaar zieker werd. Dat was zingen met tranen in mijn ogen, met alle gevoel dat ik in mij had. Speciaal voor hem! Toen mijn ma en ik het bericht hoorden dat het de verkeerde kant uit ging, zaten we samen in de auto aan ‘de worst van de Wellens’ in Herentals. Het verkeer zat er vast, ik ben uit de auto gevlogen, naar het ziekenhuis gerend, als een zottin de trappen op gestoven… en ik was te laat. Vijf minuten te laat… Ons Moe wilde zo graag dat ik het nummer live zou zingen op de begrafenis. Ik vreesde dat ik dat nooit zou kunnen, maar ik heb het toch gedaan. Met mijn ogen pal naar de nok van de kerk. Toen ik op het einde van het nummer toch naar de kist van grootvader keek, ben ik gekraakt. Net voor ik terug op mijn stoel zat, kwamen er tranen met tuiten. Voor alle zekerheid had ik het nummer als back-up laten opnemen. Voor het geval het niet zou gaan. Maar ik vond de cd niet mooi genoeg, ik wilde het zelf kunnen zingen.”

En zo heb je ook toevallig producer Jeff Mast leren kennen?
“Klopt! En het klikte meteen. Hij is zo spontaan, zo gedreven, zo vakbekwaam ook, ik voel me echt goed in zijn studio. Als ik een muzikaal idee heb, klop ik bij hem aan en sleutelen we samen aan het concept. Zo is ‘Heartbreaker’ ontstaan. Die is helemaal met de tijd mee, in de drum & bass-stijl. Een heel vrolijk iemand om mee te werken, gepokt en gemazeld in het muziekwereldje en met een hartverwarmend enthousiasme. Hij heeft een fikse portie van de typische ‘Bart Peeters-trekjes’.”

Ik hoor dat je de clip bij het nummer ook zelf bedacht hebt?
“Het scenario heb ik inderdaad zelf geschreven. Daar ging wel flink wat brainstormen aan vooraf. In grote lijnen komt het er op neer dat ik een grote, glazen kubus - denk aan een fiks aquarium – over mijn hoofd krijg. Daar moesten dan stilletjes tientallen emmers water in gegoten worden, tot ik helemaal onder water zat. Dat volgieten duurde al redelijk lang, en als dat water aan je neusgaten komt, wordt het toch wat benauwd. Bedoeling was dat ik één minuut ondergedompeld zou zijn. Nu kan ik mijn adem behoorlijk lang inhouden, maar het werd toch echt beangstigend. Maar de fotograaf had zelfs zijn eigen bad in de badkamer gesloopt om het in de studio te slepen, dus ik kon hem niet ontgoochelen.”

Je zet je ook in voor goede doelen?
“Ja, op eigen initiatief ben ik beginnen optreden voor kankerpatiëntjes in Leuven. Bij sommige van hen ben ik persoonlijk op de kamer gaan zingen. De mensen weten daar dat ik op eender welke benefiet gratis wil gaan zingen. Ik praat graag met die patiëntjes, als ik ze met mijn zang aan het lachen kan maken, doet me dat onbetaalbaar veel deugd.”

Tekst: Jef Aerts
Foto’s: Bart Van der Moeren


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*