Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Andalusië met een Westmals tintje

GRANADA/WESTMALLE – Twee eeuwen lang was Cortijo Valavero een pachtboerderij waar boeren uit het dorp op de omliggende landerijen amandelen, olijven en Johannesbrood oogstten. Toen de laatste pachters het landgoed verlieten, geraakte de Cortijo in verval. Zo vond Vanessa Wouters uit Westmalle in 2002 alleen nog enkele metersdikke muren. In haar dromen zag ze echter al een Bed & Breakfast. In de schil van Andalusië, met een blanke pit uit de Kempen.

Voor Vanessa was Andalusië niet haar eerste buitenlandse avontuur. Als veertienjarige speelde ze bij volleybalclub ‘Amigos’ in St.-Antonius Zoersel de pannen van het dak. Dat zagen ook de Amerikaanse talentenjagers en die troonden Vanessa op haar achttiende mee naar de Verenigde Staten. Na vier jaar volleybal op topniveau keerde ze terug naar Europa. Ze speelde voor de Belgische nationale ploeg, maakte een ommetje langs Duitsland en Italië en belandde uiteindelijk in Spanje. Waar ze bleef. “Niet om te volleyballen want die carrière moest ik op mijn 27ste noodgedwongen stopzetten na zware blessures”, zegt ze. “Maar ik voelde me goed in dat land. De mensen zijn er ongecompliceerd, het weer is er zalig en je vindt hier de grootste diversiteit in landschappen, culinaire tradities en spectaculaire wijnen. Na enkele jaren in de immobiliënsector aan de kust vond ik Cortijo Valavero in Granada. Ik wist meteen dat daar mijn toekomst lag.”

Hoe reageerde je familie in Westmalle op die beslissing?
Tijdens mijn volleybalcarrière in het buitenland was ik sowieso al vaak van huis. In 1994 was dat niet evident want internet, gsm en skype bestonden toen allemaal nog niet. Het betekende dat je soms maandenlang geen contact had met het thuisfront. Mijn familie was het dus gewoon om me weinig te zien.

Een tijdje in het buitenland werken is iets anders dan er een nieuw bestaan opbouwen. Ging alles even vlot, of kreeg je te maken met de Spaanse bureaucratie en het eeuwige ‘mañana’?
Als Belg en Europese burger heb je als resident in Spanje dezelfde rechten en plichten als de Spanjaarden zelf. Het is nog altijd een heel bureaucratisch land, met veel te veel openbare instanties en de bijhorende papiermolen. Als je een project zoals Cortijo Valavero wil beginnen, moet je absoluut een betrouwbare advocaat en een goede accountant onder de arm nemen. En over een flinke dosis doorzettingsvermogen beschikken. Aan de andere kant wordt er in Spanje niet aan ‘mierenneuken’ gedaan, zoals we dat in België wel kennen.

En dus kreeg je de B&B uit de grond gestampt. Maar niet alleen.
Ik was al een tijdje aan het uitkijken naar een project waarin ik al mijn kwaliteiten kon leggen. De Cortijo Valavero was een unieke locatie met karakter, een rijke geschiedenis en ideaal van oppervlakte. Ik zocht iemand van de lokale bevolking die me kon helpen om het landgoed weer op orde te krijgen en zo kwam Jorge in mijn leven. Het klikte meteen tussen ons. Stilaan is hij mee in het project gerold en nu zijn we dus een stel. Voor de heropbouw van de Cortijo deden we uitsluitend een beroep op Spanjaarden, uit principe. Je moet dan wel de taal spreken, de lokale gebruiken kennen en de juiste connecties hebben, dat bespaart je heel wat nare ervaringen. Spanjaarden zijn harde en bekwame werkers die hun stiel kennen en erg trots zijn op wat ze doen.

Beschrijf je B&B eens voor een toeristische brochure
Wie aankomt in Cortijo Valavero, staat de eerste ogenblikken sprakeloos het landschap te bewonderen. Cortijo Valavero ligt in een oase van rust, tussen de bergen en met zicht op honderden hectaren olijf- en amandelgaarden, kurkeik- en dennenbossen. En daartussen liggen culturele en historische parels overal rondgestrooid. Anderzijds is de kleinschaligheid van de logies een heel individuele beleving. We begeleiden onze gasten graag in de keuze van hun uitstappen of sportieve uitdagingen op de zuidflanken van de Sierra Nevada. Het is een unieke combinatie van perfecte hotelservice en de huiselijkheid die bij een B&B hoort.

En met een gastvrouw die zelf in de keuken staat
Ik hou enorm van de Spaanse keuken en werk zoveel mogelijk met authentieke producten die we op de lokale markt vinden of zelf in onze tuin kweken. De gerechten zijn zonder veel poespas. Stillevens op een bord zijn niet aan mij besteed. Bovendien zijn de producten op zichzelf al zo lekker dat ze geen complexe bereiding nodig hebben. Ik weet ook graag wàt ik eet, hoe een ingrediënt in die regio terecht is gekomen en op welke manier het geteeld wordt. Niettegenstaande ik een echte vleeseter ben, kan ik toch genieten van verse vis, rauwe groenten of stokoude kaas. Onze traditionele paella’s en tapas-avonden zijn de absolute favorieten bij onze gasten. Maar, eerlijk is eerlijk, ook al hebben we in Spanje de beste aardappelen, als het op lekkere frietjes aankomt, dan bakken de Spanjaarden er niets van. En ik mis ook wel de Belgische pateekes. Hier zijn die veel te zwaar en te zoet.

Hoe integreerde je zelf in Spanje?
Ik woon intussen elf jaar in Spanje en ook al heb ik Belgische roots, ik beschouw mezelf als Spaanse. De taal had ik relatief snel onder de knie, inclusief het lokale accent en de nodige vuile praat. Omdat ik al heel wat buitenlandse ervaringen had, kon ik ook op professioneel vlak mijn mannetje staan. Maar dat viel niet altijd in goede aarde bij de Spaanse mannen, en zeker niet die van Andalusië. Ze zijn redelijk machistisch en aanvaarden met tegenzin instructies van een assertieve vrouw.

Accepteerde je nieuwe Spaanse familie je wel?
Jorge komt uit een grote familie van zeven broers en zussen. Twee zussen werken trouwens in onze B&B. Het is een hechte familie en ik voelde me er vanaf het begin opgenomen als één van hen. Iedereen staat steeds onvoorwaardelijk voor iedereen klaar. Hartverwarmend is dat. Wat ik wel vreemd blijf vinden, is hun manier van converseren. In België leren we van kindsbeen af om te luisteren als er iemand spreekt. Hier is dat onbestaande, zodat conversaties meestal uitmonden in één grote luide chaos over allerlei thema’s waarbij iedereen elkaar constant onderbreekt. Dat is heel vermoeiend. Anderzijds vinden zij de Belgische ontbijtgewoonten heel vreemd. Zelf nemen ze ’s morgens enkel koffie met een geroosterd broodje en wat olijfolie. Ze begrijpen niet hoe wij zo vroeg op de dag eieren, spek, yoghurt, fruit, brood, charcuterie en zoetigheid naar binnen kunnen werken.

Op welke momenten komt de familie van Jorge samen?
In Spanje is elke gelegenheid goed om samen te komen. Op zondagmiddag is het voor de meeste Spanjaarden ‘familiedag’ maar ook andere gelegenheden zoals de ‘matanza’ waarbij ze thuis een varken slachten, brengt de familie bij elkaar. Communies, trouwpartijen en zelfs begrafenissen monden uit in een groot feest. In de lente en de zomer zijn er de fiesta’s in het dorp. Omdat wij dan druk bezig zijn met onze B&B, kunnen we niet zo vaak gaan. Maar gelukkig zijn alle dorpsfeesten hetzelfde en heb je niets gemist als je eens een jaartje overslaat. Spanjaarden hechten erg aan tradities. Ook de familie van Jorgej die altijd een beetje een dorpsjongen is gebleven. Omdat ik zelf veel gereisd heb en open sta voor veranderingen, relativeer ik veel meer. Dat is soms wel eens een twistpunt tussen ons.

Welke Spaanse gewoonte heb je overgenomen en welke Belgische liet je achterwege?
Een kleine siësta tussendoor is ongetwijfeld één van mijn geliefde Spaanse bezigheden. Wat ik niet meer doe? De goede Belgische gewoonte om ‘even met de fiets naar de bakker te gaan’, heb ik hier snel moeten laten varen. Gezien het berglandschap van Andalusië is dat alleen voor professionele wielerploegen op klimstage weggelegd.

Spanje kwam de voorbije jaren herhaaldelijk in het nieuws: hoge werkloosheid, besparingen, het nieuwe Griekenland… Ondervinden jullie dat aan den lijve of is het allemaal overdreven?
De crisis heeft in Spanje, en vooral hier in Andalusië, lelijk huisgehouden. Buitenstaanders merken het waarschijnlijk amper maar in het dagelijkse leven is ze duidelijk voelbaar. Elke dag wordt er wel ergens in de buurt een voedselinzamelactie gehouden en de sociale refters kunnen de aanvragen niet meer bijhouden. Ook het aankoopgedrag van de bevolking is veranderd. Dure producten zoals vis, runds- en lamsvlees worden van het menu geschrapt en vervangen door goedkopere kip, pasta en rijst. De overheid heeft onlangs een speciaal schoolrefterprogramma ingevoerd omdat veel ouders geen geld meer hebben om hun kinderen met een volwaardig ontbijt naar school te sturen. De werkloosheid is torenhoog en steeds meer mensen – en vooral jongeren – emigreren naar andere Europese landen waar ze werk hopen te vinden.

Toch blijven we het land associëren met vakantie
Andalusië heeft voor elk wat wils: een schat aan cultuur en monumenten, prachtige stranden en spectaculaire landschappen. En een rijke gastronomie met fantastische wijnen. Maar in de eerste plaats is de gastvrijheid van de bevolking de grootste troef om hier met vakantie te komen. Zelf trek ik er graag al wandelend op uit, via de uitgestippelde wandelpaden rondom Cortijo Valevero. Vooral in de lente want dan is de natuur op haar mooist. Wat verder weg geniet ik het meest van de uitgestrekte landschappen van de Alpujarras en de Moorse bergdorpjes waar ook de Jamòn Serrano vandaan komt.

Je blijft dus wellicht in Spanje wonen.
Zo ziet het er wel uit ja, ik denk niet dat ik hier nog weg wil. Elk jaar komen we tijdens de wintermaanden voor een week of twee naar België. We zijn dan op de vakantiebeurs waar we onze B&B promoten en maken ook tijd voor familiebezoekjes. En Facebook is een gedroomde plek om op de hoogte te blijven van wat oude jeugdvrienden en volleybalgenoten allemaal uitspoken. Als ik al iets mis, dan zijn het de verse pateekes op zondag. En de geur van rottende herfstbladeren in het bos. Dat kennen we in Andalusië niet want we hebben hier geen loofbomen. Maar verder heb ik het hier prima naar mijn zin. Met mijn partner Jorge, zijn twee zussen Mari Paz en Asunción die hier werken, de hond en de poezen is Cortijo Valavero mijn thuis geworden.

Info: B&B Cortijo Valavero, Lùjar-Granada in Andalusië, www.cortijovalavero.com

Tekst: Suzanne Antonis


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*