Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Goossens-Goossensteam maakt het waar in Australië

BRISBANE/KASTERLEE – Zijn het gelukzoekers? We betwijfelen het een beetje. Kristel en Steven Goossens lijken ons eerder bewuste wereldburgers te zijn die de wereld als hun thuis zien. De liefde en hun werk voerden hen naar het Australische
Brisbane. Met enig genoegen geven we het wedervaren van een Vlaams koppel in een land waar een Belg de kans krijgt om het zelfs tot minister van financiën te schoppen.

De Goossensconnectie
Kristel:  “Steven en ik zijn beiden in 1982 geboren, delen dezelfde familienaam maar er is geen familiale connectie. Dat heeft de grootmoeder van Steven grondig onderzocht toen hij me aan de familie Goossens uit het Waasland voorstelde. (lacht) Steven is afkomstig van Sint-Niklaas, ikzelf ben van Kasterlee. In de humaniora kozen we beiden voor de richting Latijn-Wiskunde. Steven liep school in Sint-Niklaas, ikzelf koos voor het Sint-Dimpnalyceum in Geel.”

Chemie
We leerden elkaar kennen aan de universiteit in Leuven tijdens het practicum fysica in de eerste kandidatuur Handelsingenieur. Het practicum moest per twee worden afgelegd en omdat onze namen in het alfabet op elkaar volgen, zaten we samen. Meteen zat er chemie in de lucht.

Werk
Na mijn studies vond ik werk bij Deloitte, een groot revisorenkantoor. Gedurende zes jaar volgde ik DEME en zijn dochterbedrijven als externe financiële auditor. DEME voert bagger-, landwinnings- en milieuwerken uit over de hele wereld en dit vooral op projectbasis. Vanaf dag één voelde ik me aangetrokken door die sector en het bedrijf. Ik zag aan welke projecten DEME werkte en hoe de financiële verslaggeving ervan tot stand kwam. Ik kreeg ook indrukken van hoe de collega’s internationaal samenwerkten en wat de bedrijfsmentaliteit was. Op een bepaald moment had ik gewoon zin om aan de andere kant van de tafel te zitten en solliciteerde.

Australië
De meeste activiteiten van DEME overschrijden de Belgische grenzen, dus lag het voor de hand dat een functie in het buitenland ter sprake zou komen. Uiteindelijk werd het Australië, waar het bedrijf momenteel enkele grote projecten uitvoert en andere voorbereidt. Maar laat ons zeggen dat ik in de eerste plaats voor DEME koos, en dat het buitenland mooi was meegenomen.

Met applaus van de echtgenoot?
De wens om tijdelijk in het buitenland te werken en te wonen was wel bij beiden aanwezig maar stond niet op de voorgrond. Er was het sluimerend gevoel dat bij een carrièrewending het buitenland zeker niet uitgesloten was. En Steven, die in België  aan de slag was voor KPMG, kon in Australië hetzelfde werk verder zetten. We hebben elkaar dus niet echt moeten overtuigen. Toch bleef het een moeilijke beslissing. Niet in het minst omdat ik net zwanger was. Hoe zouden we het allemaal gaan aanpakken in een land waar we niemand kenden en geen weet hadden van het lokale systeem van gezondheidszorg en kinderopvang? 

Wat trok jullie over de brug?
De werk- en levenservaring. We hadden beiden een leuke job in België, waren gelukkig, maar hadden toch het gevoel dat we ook nog eens van iets anders wilden proeven. Werken in het buitenland klonk als een verfrissing, vandaar dat we het aanbod met beide handen grepen.

Waarom Australië?
Dat was de beslissing van de werkgever. Het management zegt wel eens dat DEME  geen reisbureau is. Je kiest in eerste instantie dus  niet zelf waar je naartoe wordt gezonden, al houdt men er wel rekening met de gezinssituatie. Zo zullen werknemers met kinderen normaliter niet in Papoea-Nieuw-Guinea of Nigeria belanden.

Rompslomp
De administratieve rompslomp van de verhuis werd door mijn werkgever opgevolgd en afgehandeld, daar hebben we dus weinig van gemerkt. Wel maakt de Australische overheid er momenteel een punt van om de zogenaamde 457-visa (waaronder ook wij werken) strenger te reguleren en enkel toe te kennen indien de werkgever kan bewijzen dat hij zijn uiterste best deed om de profielen eerst lokaal te zoeken. Zonder job kom je hier niet zo makkelijk meer binnen. Voor werkende studenten ligt dat anders. Zij kunnen een working-holiday visum aanvragen en maken daar ook gretig gebruik van.

Genadeloos voor vluchtelingen
De strijd tegen de instroom van vluchtelingen is genadeloos. Via veelvuldige radiospots klinkt de boodschap dat wie hier niet legaal toekomt,  geen enkele kans maakt om te blijven. Sinds kort worden illegale vluchtelingen, inclusief vrouwen en kinderen, zelfs naar kampen op Papoea-Nieuw-Guinea overgebracht.

Verschillen op de werkvloer en in mentaliteit
De Australiër is, gemiddeld gesproken, veel meer relaxed dan een Europeaan. ‘No worries’ is hun slagzin, dat geldt ook op de werkvloer. In het dagelijks leven is dit aangenaam en een stuk meer ontspannen dan wat we gewoon zijn in België, al is het op de werkvloer soms toch even aanpassen. We hebben beiden geweldige Australische collega’s en kunnen veel van hen leren. Alleen, de noeste werkmentaliteit die bij de Vlaming is ingebakken, vind je hier niet zo snel terug.

Waar wonen jullie precies?
We wonen aan de Australische oostkust in Brisbane, de hoofdplaats van de staat Queensland, ongeveer 1000 km ten noorden van Sydney. Queensland alleen al is ongeveer 57x de oppervlakte van België en staat vooral bekend voor het koraalrif ‘The Great Barrier Reef’ dat zich voor een groot deel van de kust van Queensland uitstrekt. Ook de prachtige stranden en ‘the surf’ trekken heel wat toeristen en backpackers naar de Oostkust. Verder is het hier verrassend groen en je hoeft niet ver buiten de stad te rijden om midden in de natuur te belanden. Het klimaat is hier ronduit geweldig, we kunnen rekenen op 300 dagen zon per jaar en zelfs in de wintermaanden juni tot augustus haalt het kwik meestal aangename short- en t-shirttemperaturen. Het uurverschil met België bedraagt 8 uur in de Belgische zomer, 9 uur in de winter.

Trots, warm en proper
De Aussies zijn best wel trots op hun land, al hebben we soms wel het gevoel dat het hen nog ontbreekt aan een echte nationaliteit zoals wij die in Europa kennen. Voor vele Australiërs geldt immers dat ofwel hun grootouders, ofwel hun ouders vanuit Europa of Azië naar Australië zijn geëmigreerd. Tegelijkertijd is het een warm en open volk, dat gemakkelijk contacten legt. Na vijf minuten kenden we de hele levensloop van onze buurman die trouwens een vaste waarde is geworden in ons leven. Ander opvallend aspect: ze hechten enorm aan de properheid van hun steden, en daar genieten we elke dag van mee.

Melbourne Cup
Australiërs zijn grote sportfanaten. Ze lopen ’s morgens om 5 uur, voor het te warm wordt, al door het park of beginnen aan een volledige work-out met hun personal coach. Rugby en Cricket zijn dan weer de teamsporten die de grote massa aanspreken. Eén van de grootste evenementen van het jaar is de Melbourne Cup in november, een paardenrace die amper 2 minuten duurt maar door iedereen wordt bekeken. Ze noemen het ‘the race that stops the nation’ en zo is het ook daadwerkelijk. Iedereen stopt met werken en zoekt een tv-scherm, pubs stromen vol en restaurants zijn al weken op voorhand volgeboekt. Iedereen kleedt zich op en de vrouwen tooien zich met een hoedje, in onze ogen kan het een bizarre verkleedpartij lijken, maar de Aussies nemen het serieus. Gokkantoren doen die dag gouden zaken, want geen Melbourne Cup zonder gokje.

Verschillen
De Australiër leeft veel meer buiten en  dat heeft natuurlijk met het klimaat te maken. Verjaardagsfeestjes voor groot en klein worden hier doorgaans gevierd met de familie en vrienden in het park. Iedereen brengt iets te eten mee…  een tentje, een tafeltje,  enkele stoelen en het feestje kan beginnen. Je kan hier ook overal  gebruik maken van publieke barbecues. Verder heerst ook hier de koffiebar mentaliteit. Net als in de US zie je hier ’s morgens iedereen met een koffie in de hand richting het werk wandelen, als was het een mode-item. Koffie-automaten op het werk worden maar zelden gebruikt, iedereen haalt zijn koffie buitenshuis in één van de vele koffiehuisjes. En ook uit gaan ontbijten is hier zeer courant. Een ander groot verschil: Aussies doen niet mee aan het kampioenschap sparen. Men leeft er meer van dag tot dag.

Contact met het thuisfront?
Het kan raar klinken, maar we horen onze ouders nu vaker dan toen we in België woonden. De moderne media maken zelfs de grootste afstanden overbrugbaar. We skypen op zeer regelmatige basis en blijven zo goed op de hoogte van wat er zich op thuisfront afspeelt. En natuurlijk is dit contact met ons dochtertje Eline voor de grootouders ook wel van grote waarde.

Om te sluiten: op hoeveel percent zit je tevredenheidsgraad?
Tachtig percent! Die twintig ontbrekende percent zijn te wijten aan het feit dat we vrienden en familie moeten missen. En uiteraard moet er hier ook hard gewerkt worden, het is zeker niet alle dagen vakantie.
Tekst: Bruno Otten
Foto’s: John Paichl en Mathias Ghys


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*