Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Leven in Portugal als een miljonair zonder veel geld

BORDEIRA/EINDHOUT – Als een gek heeft hij de wereld rondgereisd voor een Franse telecomgroep. Vliegtuig in, vliegtuig uit, de koffer steeds in aanslag. Twintig jaar geleden gooide Jef Boonen (57) uit Eindhout het roer drastisch om. Sindsdien vertoeft hij in de Algarve, het zuidelijkste deel van Portugal. Met zijn vrouw Sonia Marcelino-Ferreira (38) genieten ze met volle teugen van het leven. Nee, Jef zien we nooit meer terug in België, hoogstens op familiebezoek.

Hoe is je verhuis verlopen? Tijdens je reizen toevallig blijven plakken in de Algarve?
In 1992 ben ik met mijn toenmalige vriendin Kathleen, een modeontwerpster, beginnen reizen. Ze wou op de meest betoverende plekken wonen om inspiratie op te doen voor haar collectie. We hebben op Mauritius gezeten, nadien nog op de Caraïben. Maar ik vind zo’n eiland te beperkt. Tegelijk woonde mijn dochter Muna in Antwerpen en wou ik een verblijfplaats in Europa gaan zoeken. Het eerste idee was Spanje en dan zijn we daar beginnen rondreizen. Het is er prachtig maar zeer heet, aan de kust te toeristisch en te vol gebouwd. De zoektocht bracht ons verder naar Portugal, in eerste instantie Lissabon. Wat een ongelooflijk aanbod van pracht, praal en architectuur. En dan al die mooie musea. Eigenlijk is Lissabon één groot levendig museum. Toen echter begon het te druppelen en werd me duidelijk dat het er ook wel meer dan een keer regent. Dus meteen koers gezet naar de warmere, zuiderse Algarve.

Dan kom je daar toe. En dan?
De relatie met Kathleen was intussen voorbij. Ik kocht een oud boerderijtje dat ik heb gerestaureerd. Ik bedoel wel degelijk gerestaureerd en niet gerenoveerd, dus het originele gebouw in ere hersteld. Het werd een spirituele plek met in de tuin het eerste groene zwembad van de Algarve. Door de wanden in antraciet zwart te verven, in combinatie met de blauwe lucht, kreeg je een mooie, Perrier-achtige, groene kleur. Intussen staat het er vol mee. In dat huis heb ik vijf jaar gewoond, veel vrienden en ex-collega’s uitgenodigd. Daar vond ik de tijd om echt te kunnen leven en niet te worden geleefd zoals in België het geval was.

Dat was voordien dan niet het geval?
Ik werkte als sales manager voor Matra Communications, een Franse telecom-groep, een multinational met 60.000 werknemers. Ik had er een internationale functie en dat betekende altijd onderweg. In zo’n bedrijven word je volledig uitgeknepen en dat wou ik niet langer.

Waarom wou je verhuizen uit dat eerste huis?
Ik had een andere hoeve gevonden die ik opnieuw heb gerestaureerd. Dat was mijn bron van inkomsten: huizen opknappen en weer verkopen. Ik had al snel door dat je spaarcenten snel opgeraken wanneer je niet meer werkt. Tweemaal heb ik dat zo gedaan en nu woon ik met mijn vrouw Sonia in het derde en voorlopig laatste huis. Intussen hebben we nog een kleiner huisje gekocht zodat we in de zomer, van juni tot en met september, ons grote huis kunnen verhuren aan toeristen. We wonen op 15 km van Faro, op 400m hoog in de bergen met een magnifiek uitzicht op de oceaan.

Wat spreekt je dan zo aan in je nieuwe thuisland?
De natuur, de rust, het klimaat. In april, mei en juni staan de bloemen volop in bloei. We genieten hier van een microklimaat. Een keten van bergen houdt de koude noordenwind tegen.
Ik ben hier voor de kwaliteit van het leven, ik hoef hier niet rijk te worden. De Portugese waarden spreken mij enorm aan: respect voor mekaar, pure intermenselijke relaties. Je mag niet vergeten dat ze nog niet zolang geleden onder een dictatuur hebben geleefd. De schrik voor een despoot als Salazar brengt hen dichter bij mekaar.

Hoe moet ik me je dorp Bordeira voorstellen?
Een klein dorpje waar je fantastisch kunt eten. Een Portugees heeft doorgaans niet veel geld, maar lunchen blijft een hoofdzaak. Ze eten trouwens twee keer warm per dag en nemen daar volop hun tijd voor. ’s Middags is dat van 13 tot minstens 14 en vaak tot 15 uur en dan ’s avonds om 20 uur nog eens. Ze gebruiken veel olijfolie, dikwijls koud op hun warme bereidingen. Volgens mij is dat ook één van de redenen waarom hier zo weinig kanker voorkomt. Ik durf zeggen dat ik intussen wel ‘verportugeest’ ben. In de zin van: als de afspraak vandaag niet kan doorgaan, dan doen we dat morgen wel, of overmorgen.

Hoe verloopt je dag?
’s Morgens ga ik een koffie drinken in het dorp en afhankelijk van wie ik tegenkom, gaat mijn dag verder. Ik doe ook excursies met mijn zeilboot en dan vergapen we ons soms aan de dolfijnen. Beroepshalve help ik buitenlanders hier aan een huis. Noem het een makelaar, maar eigenlijk werk ik omgekeerd en staat er op mijn kaartje ‘consultant’. Een makelaar heeft huizen of appartementen in zijn portefeuille en die gaat hij proberen te verkopen. Ik treed in contact met mensen voor wie ik een huis ga zoeken dat helemaal naar hun wens is. Dat kan een maand, twee maanden of soms een jaar duren. Ik werk veel voor Belgen, Fransen en Engelsen. Ik rij rond met de mensen, want ik ken intussen wel een groot stuk van de Algarve. Wel moet je de gebruiksaanwijzing kennen. Je hebt hier heel dure ‘cotés’ waar de sterren wonen, het Miami van Europa, maar daar blijf ik weg. Ik raad de mensen aan om in de heuvels iets te kopen. Daar vind je nog het echte Portugal. Met de crisis gaat de business nu wel een heel stuk minder.

Hoe hard slaat die crisis toe in Portugal?
De waarde van het vastgoed is met 35-40% gezakt. Die was trouwens overprijsd. De Engelsen hebben de prijzen opgedreven in de periode 2000-2005, nu zijn de prijzen weer op het niveau van ’98-’99. Het is trouwens nu het moment om iets te kopen. Ook verhuur ik tijdens de zomermaanden mijn eigen huis en de eigendom van enkele vrienden.
De werkloosheidsgraad in Portugal bedraagt momenteel 18% en de helft van de jongeren heeft geen job. Mijn vrouw bijvoorbeeld heeft twee universitaire diploma’s en volgde talloze opleidingen, maar geraakt momenteel niet aan de bak. Enerzijds omdat er een overaanbod is aan mensen met een universitair diploma en anderzijds omdat de economie gekrompen is. Ze spreken hier over de ‘lost generation’.
Portugal stevent af op een maatschappij zoals Brazilië met een grote kloof tussen rijk en arm en 10% van de bevolking die alles in handen heeft. Het minimumloon bedraagt 420 euro. Een aantal mensen werkt voor minder dan 500 euro per maand, terwijl de huur van een huis al snel 400 euro kost. Ik vraag me af hoe velen het doen. Alleszins heb je hier sterke familiebanden en is er veel solidariteit. Ik stel ook vast dat mensen tot hun 35 bij hun ouders blijven wonen.

Als je Portugezen onder mekaar hoort babbelen, versta je er helemaal niets van. Spreek jij Portugees?
Ik spreek het maar het zou beter kunnen. Met Sonia praat ik altijd Engels. In de buurt zijn redelijk wat mensen die goed Engels spreken, en ook Frans. Portugees is een moeilijke taal, vooral in het begin.

Je Nederlands is anders alsof je nooit weg bent geweest.
Ook dat praat ik nog veel. Mijn ene buur is van Mol en hij komt 1 tot 2 keer met vakantie per jaar. De andere buur is een zaakvoerder van een bedrijf in Kasterlee en hij komt elke maand over. Dat is trouwens mijn fietspartner. We lachen wel eens dat we hier op een Kempense berg zitten.

Is het makkelijk contact maken met de Portugezen zelf?
In het begin komen ze stug over, ook wat melancholisch, maar ze hebben een heel goed hart. Als je onderweg met een platte band staat, zal er altijd iemand stoppen om je te helpen. Ook zijn ze zeer gastvrij. Ik trek wel eens een parallel tussen Belgen en Portugezen. Wij zijn eeuwenlang overheerst geweest door anderen, de Portugezen zijn door de Spanjaarden steeds verder teruggedrongen en bijna letterlijk van het land geduwd. Daardoor zijn ze ook ontdekkingsreizigers geworden.
Net als in België verdien je hier pas respect wanneer je het eerst in het buitenland hebt gemaakt.

De Algarve staat bekend om zijn uitstekend klimaat. Hoeveel dagen per jaar schijnt de zon?
Driehonderd dagen en het jaargemiddelde bedraagt 18°C. Door de zeebries is het nooit te warm. De reden waarom ik hier woon, is dan ook het klimaat. Als je ’s morgens opstaat en je ziet de zon schijnen, dan krijg ik zin om dingen te gaan doen.
Ik voel me hier thuis en de streek geeft me een geborgen gevoel. Ik heb met Sonia gereisd, onder meer naar Brazilië, maar ik ben altijd blij wanneer ik terug in de Algarve ben. We kennen mensen die naar Brazilië zijn verhuisd, maar al snel terugkeerden omdat het er zo onveilig was.

Dan lijkt je mogelijke terugkeer naar de Kempen een overbodige vraag.
Eén of twee keer per jaar komen we voor even over, meestal rond Kerstmis, om de familie te bezoeken. Mijn dochter komt wel geregeld naar Portugal. Maar na twee weken België word ik gek. Ik vind België best een boeiend landje, maar je leeft er als sardienen in een doosje. En dan die files. Ik mag er niet aan denken om daar elke dag in te staan. Moet je weten: ik heb in twintig jaar Portugal nog nooit een boete gehad. De laatste keer in België had ik er drie: verkeerd geparkeerd, te hard gereden. Ik voel me in het Belgische verkeer als een hond in een kegelspel.

Is er dan niets wat je mist?
Oh jawel. Zacht gras, want in de zomer verdort dat hier allemaal. Filet americain, dat wordt hier te rap slecht. En een goeie frisse witte Hoegaarden.

Jef en Sonia Boonen: 00 351 96 45 13 095,
jefboonen@sapo.pt
Reservaties Casa Velha: surf naar
www.ownersdirect.uk.co ref. p223

Tekst: Paul Huysmans


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*