Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Hartig Herentals in een doosje

HERENTALS – ‘Laat je leiden door je hart’, dat zou mijn leidraad worden voor een Iwalk door Herentals. Geen stadsgids aan de arm, geen brochure in de hand, enkel een stem in mijn oor. En Herentals is voor mij onbekend terrein. Tenminste, dat dacht ik, want onderweg zijn de vertrouwde stemmen en flashbacks niet te tellen.

Een stad die haar naam waardig is, begint een wandeling op haar Grote Markt. Het oortje vraagt me post te vatten bij de Lakenhal waar wolwevers en lakenmakers in de vijftiende eeuw handel kwamen drijven. Mij valt eerder de Belforttoren op, die honderd jaar later werd gebouwd en van een heel andere stijl is. Twee eeuwen verder namen de boeren de Franse bezetter op de schop. Omdat de belastingen te hoog waren en kerken gesloten werden.

Het herdenkingsmonument voor de Boerenkrijg deelde later ook in de klappen. In de jaren tachtig had een restauratiebeurt zulke kwalijke gevolgen dat Christus beide benen verloor. Journalist en Herentalsenaar Marc Helsen heeft persoonlijk ervoor gezorgd dat de arme man ze in stukken en brokken terugkreeg. Zo vertelt hij toch in het oortje. Ik word verder gestuurd naar het Besloten Hof. Onderweg valt mijn oog op een staaltje van metaalarchitectuur. Het blijkt van een industrieel te zijn die in de 19de eeuw het allemaal wat te groot zag en de straten versierde met kiosken, pompen en lantaarnpalen. Hij zou zelfs de hele stad van gasverlichting voorzien, in ruil voor een tricolore sjerp. Misschien was hij beter in de zustertuin zich over die grootheidswaanzin gaan bezinnen want burgemeester werd hij niet.

Het klooster behoort nog altijd aan de Franciscanessen. Ik geniet van deze stille plek en wacht op het fluiten van een vogel, naast Franciscus van Assisi. Maar één vogel maakt de lente niet, dus breek ik mijn hoofd over de jaartallen op de muur, waar enkele cijfers ontbreken en andere herhaald worden. Rekenen is nooit mijn sterkste kant geweest.

Wortels, luchtpost en een gestraft lief

Autorijden ook niet, daar word ik pijnlijk aan herinnerd aan de Bovenpoort. Om mijn rijbewijs te halen, moest ik deze hindernis vlekkeloos kunnen nemen. Ontelbare keren ben ik op deze plek in en uit de stad gereden. Gelukkig was de tijd van de gesloten poort toen al lang voorbij. Of misschien waren de wortels in de aangrenzende moestuin allemaal opgebruikt. In het oortje weet Carlo Van Tichelen er alles over. Ik wandel verder, verdacht diep onder het straatniveau want ik blijk in de gracht van de oude stadsomwalling te lopen. Het is even zoeken, de straataanduiding voor de Nonnenvest staat op hetzelfde niveau.

Bij de volgende halte moet ik een sprong maken om te kunnen landen op het Helikopterplein. Tussen 1950 en 1959 kwam hier elke dag de posthelikopter voorbij gewiekt. Luchtpost was toen nog een letterlijk begrip. Over het grindpad bereik ik het Begijnhof. Of negerhutten, zo je wil, want de seniorenwoningen liggen bij veel Herentalsenaren nog altijd als een baksteen op de maag. Geef mij maar een bellefleur of dobbel-flip. Ik sla een praatje met de mannen van de stadsgroendienst die de perenbomen na een lange winter weer aan de praat moeten krijgen. “We maken er een punt van om hier oude fruitsoorten nieuw leven in te blazen," vertellen ze, en werken dan naarstig verder. Was het onder deze perelaars dat Marc Helsen zich neervlijde en om begrijpelijke redenen de tijd vergat?

Kasteelheer, schrijver of wielerkampioen

Met een ommetje langs de Kleine Nete kom ik bij een klassieker. Kasteel Le Paige kreeg me al eerder op bezoek maar nu sta ik voor een gesloten deur. Ik zet me in de groene kathedraal om te luisteren naar de bijzondere geschiedenis van de familie. Omdat de laatste telg geen erfgenaam had, schonk hij de kerkfabriek het domein, samen met de dwingende belofte om het kasteel af te breken en er een kerk te bouwen. Gelukkig waren we toen al allen Belgen en kwam er een compromis uit de bus. Het kasteel bleef, de kerk werd een verzameling banken rond een altaar en met boomkruinen als dak. Dat we Fien Janssens daar nooit hebben zien bidden! Fien wie? Ah ja, natuurlijk, Ernest Claes had schoolgelopen in het Aartsbisschoppelijk college van Herentals en stuurde Herman Coene in de ‘Heren van Zichem’ naar dezelfde plek. Ben ik onderweg dan de winkel voorbijgelopen, waar kotmadam Fien zo dikwijls tussen haar hoeden naar de voorbijgangers stond te turen? En heeft de jonge Jo De Meyere, toen hij in volle vaart met de leeuwenvlag de Grote Markt bestormde en prompt van de prefect een oorvijg kreeg, gedacht aan de Herentalse wielrenner Rik Van Looy? Die raasde ook over de stoep van het Hofkwartier maar verloor toch die legendarische rit uit de Tour de France. Beide fragmenten zitten in het audiovisueel geheugen gegrift. Met het oortje van Hartig Herentals kwam het allemaal weer terug.

Info: de I-pod wandeling is tegen vergoeding te downloaden op www.storynations.be. Wie geen geschikte elektronica heeft, kan een I-pod huren bij de dienst voor Toerisme, Grote Markt 35 – 2200 Herentals. Tel. 014-21 90 88, www.herentals.be

Tekst en foto’s: Suzanne Antonis


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*