“Waar mijn tante Dina en zoveel andere Belgische zusters de kracht vonden om te doen wat ze hebben gedaan in India en in vele andere landen, daar is mijn geloof te klein voor. Maar niet het hunne.” Zo blikt advocaat en schrijver Jeff Keustermans uit Beerse (°1961) in zijn boek ‘Het India van mijn tante’ terug op zijn twee reizen naar het missieland van Zuster Dina. Een keer als student, 25 jaar later als veertiger. Maar de vonk sprong al over toen hij tien was en zuster Dina in de klas kwam vertellen over haar werk. “Op de dia’s zag ik palmbomen en hutjes en vrouwen in een sari. Ik wist niet dat zoiets bestond en toen besefte ik dat wat mijn tante deed, wel heel speciaal was.”

Lees het vervolg van Jeff Keustermans »

Van opleiding is Erwin Vandenbergh historicus, om den brode vult hij vele werkuren als cultuurbeleidscoördinator. Omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, zwierf hij in zijn vrije tijd langs het traject dat zijn grootvader, Mil Vandenbergh, langs diverse concentratiekampen aflegde. Een meer dan beklijvende trip, die uitmondde in het boek ‘Ieder het zijne’. “Ik moest dit doen, ik wil mijn zoontje Mil over een paar jaar het verhaal van zijn overgrootvader kunnen vertellen.”

Lees het vervolg van Erwin Vandenbergh »

LEUVEN/HOOGSTRATEN - Deze maand zijn we te gast bij Leen Huet, filosofe, historica en schrijfster van het boek Eenoog dat opgenomen is in de Literaire Lente. Het werd een boeiend gesprek over een twijfelende portretschilderes, over de moeilijkheid van schrijven vanuit het hoofd en het stalletje aan Orsanmichele, waar je tickets voor het Uffizi kan kopen. Maar we praatten ook over Victor Hugo, die in 1837 in Turnhout passeerde, de laatste tentoonstelling in het Antwerpse Volkskundemuseum en… over Wortel-kolonie.

Lees het vervolg van Door het oog van Leen Huet »

“De Witte van Kaastl’ heet Lu-dovic Leysen in zijn geboortedorp. “De schrijvende politieman”, zo kennen ze hem in Antwerpen, waar hij zijn eerste detectiveverhalen schreef. Voor ons is hij de volksverteller, schrijver en dichter die op 86-jarige leeftijd zijn laatste bundel publiceert. ‘De laatste reis’ zijn gedichten over sterven en de dood als metgezel wiens komst hij grootmoedig afwacht. “Want komen doet hij toch,” zegt Ludovic, “we weten alleen niet wanneer.” Zit daar voor de Kempense schrijver toch nog een gaatje om een nieuw boek te schrijven ?

Lees het vervolg van Ludovic Leysen »

Wanneer de schrijver zwijgt, begint zijn boek te spreken. In de zevende roman van Robert Baeken blijft het hoofdpersonage echter zwijgen. Nadat de 66-jarige Callen door een hersenverlamming werd getroffen, besluit hij om zich blijvend stom te houden. Het woord staat hem niet langer in de weg om tot innerlijke rust te komen en de kleine gebeurtenissen intenser te beleven. Met een onbevangen blik neemt hij de omgeving in zich op. Daarin ziet hij verlangen naar liefde en geluk, maar evengoed tomeloze ambitie, ontevredenheid, leugens en veel ergernis. Kortom, een beeld dat ook voor onze moderne samenleving spreekt.

Lees het vervolg van Robert Baeken »

Twintig jaar kleurde Jos Geysels mee aan het groen van Agalev (nu Groen!). In 2004 stapte hij van het politieke toneel, maar hij verliet de schouwburg niet en keek als een bevoorrecht toeschouwer naar de nieuwe spelers. Op vraag van het weekblad Knack interviewde hij, samen met Wetstraatjournaliste Ann Peuteman, zeven Vlamingen die mee hun stempel drukten op de samenleving van de voorbije tien jaar. Die gesprekken zijn nu gebundeld in het boek Uitgesproken. Op de Boekenbeurs gingen wij de interviewer zelf enkele vragen stellen.

Lees het vervolg van Jos Geysels »

Als kind fietste ik hier vaak voorbij, zonder echt te weten wat er achter die dennenbomen allemaal gebeurde en wie er woonde. Het had iets geheimzinnigs: een nucleair bedrijf dat in de achtertuin huizen bouwde voor zijn werknemers. In de vorige eeuw liet het optimisme na de Tweede Wereldoorlog dat nog toe. Vijftig jaar later is zoiets ondenkbaar geworden. Stel je voor: wonen op een nucleaire site. Onze maatschappij aanvaardt dat niet meer, ook niet voor andere industrieën.”

Lees het vervolg van Amke Maes »

“…Op een boodschappenkarretje monteerde ik een houten kast met daarin een batterij. Zo konden we een paar toeters met verschillende tonen in werking zetten. Die installatie verhuisde mee naar elke match van KFC Herentals...”

Lees het vervolg van Bart Lamers »

Als volgende week de schoolpoorten openen, komen ook de lees- en prentenboeken weer tevoorschijn. Tenminste voor hen die ze einde juni achteraan in de kast hebben gemikt. Andere kinderen hebben in de vakantie gewoon doorgelezen en vonden dat even leuk als spelen. Maar lezen is een belangrijke vaardigheid voor
iedereen.

Lees het vervolg van Ria Dorssemont »

“Zeepbellen zijn er altijd maar even,” schrijft Brigitte Van Aken (°1962) in haar gloednieuwe jeugdroman Ooit is niet nu. Dat haar boeken allesbehalve zeepbellen zijn, heeft ze al herhaaldelijk bewezen. Zopas nog won ze met het hiervoor genoemde boek in Knokke-Heist de publieksprijs voor het Beste Jeugdboek van 2008. Het werk wordt in de herfst van dit jaar uitgegeven.

Lees het vervolg van Brigitte Van Aken »